First banned Telugu Film

స్వతంత్రం - 'రైతుబిడ్డ'పై నిషేధం

1937లో మొదటిసారి విడుదలైన గూడవల్లి రామబ్రహ్మం చిత్రం 'రైతుబిడ్డ' నిషేధానికి గురయ్యింది. నెల్లూరు, కృష్ణా జిల్లాల్లో ఈ చిత్రాన్ని అప్పుడు నిషేధించారు. అయితే స్వతంత్రం వచ్చాక కూడా కృష్ణాజిల్లాలో ఈ సినిమాపై నిషేధం కొనసాగడం శోచనీయం. 1947 నవంబర్‌లో ఉయ్యూరులోని శ్రీ ఏకాంబరేశ్వర పిక్చర్ ప్యాలెస్ యజమాని అప్పటి కృష్ణా జిల్లా కెలెక్టర్ వద్దకు వెళ్లి 'రైతుబిడ్డ' సినిమాని ప్రదర్శించడానికి అనుమతి కోరాడు. 'రైతుబిడ్డ'పై ఇంకా నిషేధం ఉంది కాబట్టి దాన్ని ప్రదర్శించేందుకు వీలు లేదని కలెక్టర్ ఖరాఖండీగా చెప్పారు. జమీందారుల పాలన కింద రైతుబిడ్డలు ఎలాంటి కష్టాలు పడుతున్నారో ఈ సినిమాలో కళ్లకు కట్టినట్లు  చూపించారు రామబ్రహ్మం. దేశానికి స్వతంత్రం వచ్చినా, రాష్ట్రాల్లో కాంగ్రెస్ ప్రభుత్వాలు ఏర్పడినా, అప్పటికే జమీందారీ వ్యవస్థ రద్దవడానికి ఏర్పాట్లు జరుగుతున్నా, 'రైతుబిడ్డ'లాంటి అభ్యుదయ సినిమాపై బ్రిటీష్ కాలంలో పెట్టిన నిషేధాన్ని వెంటనే తొలగించకపోవడం మన బానిస మనస్తత్వానికి నిదర్శనమూ, సిగ్గుచేటు విషయంగా అప్పట్లోనే తీవ్ర విమర్శలు వచ్చాయి. ఆ తర్వాత ఎప్పటికో ఆ నిషేధాన్ని తొలగించారు. ఏదేమైనా నిషేధానికి గురైన మొట్టమొదటి తెలుగు సినిమాగా 'రైతుబిడ్డ' చరిత్రపుటల్లో చోటు దక్కించుకుంది.

Actor Kalyanam Raghuramaiah Filmography

1. Prithvi Putra (1933)
2. Bhakta Kuchela (1935)
3. Lanka Dahanam (1936)
4. Rukmini Kalyanam (1937) (Srikrishna)
5. Kacha Devayani (1938) (Indra)
6. Pasupathastram (1939)
7. Talli Prema (1941)

contd...

Synopsis of the movie NENE MONAGANNI (1968)

'నేనే మొనగాణ్ణి' చిత్ర కథాంశం

బెజవాడ భద్రయ్య (రాజనాల) బందిపోటు దొంగ. పేరుచెప్పి మరీ దోపిడీలు చేస్తుంటాడు. అతణ్ణి డీఎస్పీ నందనరావు (సత్యనారాయణ) వెంటాడుతూ ఉంటాడు. ఒక దోపిడీ సందర్భంలో ఆ ఇద్దరూ తారసపడతారు. నందనరావును చంపిన భద్రయ్య తన నాలుగేళ్ల కొడుకు నానీతో పారిపోతూ, పోలీసు తుపాకీ దెబ్బలు తిని, తన కొడుకును ఒక బావిలో పడేసి, తను పారిపోతాడు. భద్రయ్యను అతని ముఠా పోలీసుల దృషిపడని దూరప్రాంతానికి తీసుకుపోతారు. తన కొడుకు చనిపోయాడనుకున్న భద్రయ్య, దానికి కారణమైన డీఎస్పీ కుటుంబంపై కసి పెంచుకుంటాడు.
అయితే నానీ చనిపోలేదు. నందనరావు ఇంట్లో పెరుగుతున్నాడు. తన భర్తను చంపినవాడిపై కసితీర్చుకోవడానికే అతని కొడుకును  తన ఇంట్లో పెట్టుకున్న ఆయన భార్య శాంత (శాంతకుమారి)లో ఆ పసివాడు మాతృత్వాన్ని రేకెత్తిస్తాడు. ఆ బాబును దేవుడిచ్చిన బిడ్డగా భావించి పెంచుతుందామె. అ పిల్లాడు వంశీధర్ (ఎన్టీఆర్)గా పెద్దవాడవుతాడు. అందమైన అమ్మాయిలతో కలిసి హుషారుగా చిందులేస్తూ ఉంటాడు. నందనరావు బావమరిది పోలీస్ కమీషనర్ (ధూళిపాళ). ఆయన కూతురు నీల (షీలా), వంశీధర్ మనసులు ఇచ్చిపుచ్చుకొని బావామరదళ్లుగా సరస సల్లాపాల్లో పడతారు.
తిరిగొచ్చిన భద్రయ్య దేశంలో అల్లకల్లోలం లేపాలనుకున్న ఒక విదేశీ ఏజెంట్ల ముఠాకు నాయకుడవుతాడు. దేశంలో అల్లర్లనూ, అరాచకాలనూ ప్రేరేపిస్తుంటాడు. తన కొడుకును బలితీసుకున్న నందనరావు కొడుకు వంశీని చంపాలని కంకణం కట్టుకుంటాడు. ఈ ముఠాను పట్టుకోవాలనుకున్న వంశీ అనుమానాస్పద పరిస్థితుల్లో పోలీసులకు చిక్కి జైలుకెళతాడు. తన నిర్దోషిత్వాన్ని రుజువు చేసుకోవాలని జైలునుంచి తప్పించుకుంటాడు. ఫలితంగా దొంగల ముఠాకు వంశీయే నాయకుడన్న అనుమానాలు బలపడతాయి. దాంతో అతనిపై నిఘా వేస్తాడు పోలీస్ కమీషనర్. వీటన్నిట్నించీ తప్పించుకుంటూ, దొంగల ముఠాను హతమార్చి తానే మొనగాణ్ణని నిరూపించుకుంటాడు వంశీ.

తారాగణం: ఎన్టీ రామారావు, షీలా, రాజనాల, ధూళిపాళ, శాంతకుమారి, గీతాంజలి, సంధ్యారాణి, జ్యోతిలక్ష్మి, రామకృష్ణ, రమణారెడ్డి, రాజబాబు, సత్యనారాయణ (గెస్ట్), బాలయ్య, అల్లు రామలింగయ్య
సంగీతం: టీవీ రాజు
నిర్మాత, దర్శకుడు: ఎస్.డి. లాల్
బేనర్: ప్రతిమా ఫిలిమ్స్
విడుదల తేదీ: 4 అక్టోబర్

Telugu Choreographer in Hindi Cinema

బాలీవుడ్‌లో రాణించిన తెలుగు నృత్య దర్శకుడు

బాలీవుడ్‌లో ఐదు, ఆరు దశకాల్లో నృత్య దర్శకుడిగా పనిచేసిన తెలుగువాడు సీవీ రావు గురించి ఎవరైనా పరిశోధన చేస్తే బాగుండును. తొలితరం అగ్ర తారల్లో ఒకరైన బీనారాయ్ వంటి నటీమణులు వెంటితెరపై సమ్మోహనంగా నృత్యం చేయడానికి వెనుక ఉంది సీవీరావే. బీనారాయ్ నాయికగా నటించిన 'మధ్ భరే నయన్' (1955)తో పాటు ఆ కాలంలోనే వచ్చిన  'రుక్సానా',  'జగద్గురు శంకరాచార్య', 'బసంత్ బహార్', 'ఊంచి హవేలీ', 'మస్తానీ' వంటి సినిమాలకు రావు నృత్య దర్శకుడిగా పనిచేశారు. ఆయన చెన్నైలో పుట్టి పెరిగి బాలీవుడ్‌లో డాన్స్ డైరెక్టర్‌గా కెరీర్‌ను కొనసాగించారు. ఆయన గురించిన పూర్తి వివరాలు తెలియాల్సి ఉంది.

Actor MC Raghavan Filmography

1. Draupadi Vastrapaharanam (1936) (Vidushaka)
2. Kanaka Thara (1937) (Durjaya)
3. Mala Pilla (1938) (Muneyya)
4. Grihalakshmi (1938) (Viswasa Rao)
5. Vande Matharam (1939)
6. Raitu Bidda (1939) (Shavukar)

Government Role for Telangana Cinema

తెలంగాణ సినిమా రావాలంటే...?

"చిత్ర పరిశ్రమ అవసరాలు ప్రభుత్వానికి తెలుసు. ఈ పరిశ్రమలోని అన్ని శాఖలూ అభివృద్ధి చెందడానికి సలహాలు ఇచ్చినట్లయితే ప్రభుత్వం సహాయం చేస్తుందని హామీ ఇస్తున్నాం. ప్రభుత్వమూ, సినీ పరిశ్రమ చేయీ చేయీ కలిపి పనిచేస్తే ఎంతో సాధించగలుగుతాం."
"ప్రజల అభిప్రాయాలపై సినిమాల ప్రభావం చాలా ఉండటం వల్ల మంచి సినిమాలు రావాల్సిన అవసరం ఎంతైనా ఉంది. కోట్ల మంది జనం సినిమాలకు వినోదం కోసమే వెళ్తున్నారనే విషయం గుర్తుంచుకొనే, ఆ వినోదాన్నిస్తూనే ప్రేక్షకుల నైతిక, సాంఘిక అభివృద్ధికి తోడ్పడే సినిమాలు తియ్యాలి."
ఇలాంటి మాటలు ప్రభుత్వాధినేతల నుంచి  ఇటీవల తరచూ వింటున్నాం. అయితే ఆ మాటలన్నీ కంటితుడుపువి అనేది నిజం. కొన్నేళ్లుగా మనం చూస్తూ ఉన్న తెలుగు సినిమాలు ఎంత దుర్బలంగా, అవినీతికరంగా, అసభ్యకరంగా ఉంటున్నాయో తెలిసిందే. వినోదం, వ్యాపార స్వేచ్ఛ అనే వాటిని అడ్డం పెట్టుకొని నిర్మాతలు, దర్శకులు తీస్తున్న అసహ్య, అసభ్య సినిమాలు సమాజ ఉన్నతిని ఎంతగా దిగజార్చుతున్నాయో అందరూ గుర్తించాల్సిన అవసరం ఉంది. ఇరుకు మనసులు కలిగినవాళ్ల సినిమాలు అభ్యుదయ నిరోధకంగా ఉంటున్నందున, అలాంటి సినిమాలపై కత్తి ఝళిపించాల్సిందే. కానీ ఆ పని చేయాల్సిన సెన్సార్ బోర్డులు ఉత్సవ విగ్రహాలుగా మారిపోవడమే విచారకరం.
సమష్టి ప్రయోజనం కోసం సమష్టి పరిశ్రమ అనే ప్రాతిపదికమీదే ప్రజాస్వామ్యం ఆధారపడి ఉంటుంది. సమష్టి పరిశ్రమలో వ్యష్టి త్యాగం అనేది అంతర్భాగం. అయితే ప్రస్తుత పరిస్థితుల్లో అధిక లాభాల కోసం వ్యాపారం చేసే వ్యక్తులు చూస్తూ చూస్తూ ఎలా త్యాగం చేస్తారు? అందువల్ల సమష్టి శ్రేయస్సు కోసం ప్రభుత్వమే బాధ్యత తీసుకోవాలి. సినీ పరిశ్రమ క్షేమం కోసం కొంతమంది వ్యక్తుల్లో పెచ్చుమీరిపోతున్న అవినీతిని అరికట్టేందుకైనా ప్రభుత్వం బాధ్యత వహించాల్సి ఉంది. ఇండస్ట్రీలో నెలకొని ఉన్న అక్రమ వ్యాపారాన్ని నిరోధించాల్సిన అవసరం ఎంతైనా ఉంది. దాని కోసం శాసనాలు చేయడానికైనా ప్రభుత్వం వెనుకాడకూడదు. థియేటర్ల లీజు విషయంలో ఇంతవరకు సర్కార్లు ఎలాంటి జోక్యం చేసుకోకుండా చూస్తూ ఊరుకుంటున్నాయంటే లోపం ఎక్కడ ఉందో ఊహించుకోవాల్సిందే.
ఇప్పటికీ కాలం మించిపోలేదు. అవకాశాలు చెయ్యిదాటిపోలేదు. ప్రజల జీవితాల్లో ఎంతో ముఖ్య పాత్ర పోషిస్తున్న ఈ సినీ పరిశ్రమను ప్రభుత్వపు అజమాయిషీ కింద ఉంచుకొని కళను పోషించాల్సిన అవసరం చాలా ఉంది. చలన చిత్రాలకు సంబంధించి ప్రత్యేకంగా కేంద్రంలో ఓ మంత్రిత్వ శాఖను ఏర్పాటు చెయ్యాల్సిందిగా దేశానికి స్వతంత్రం వచ్చిన కొద్ది కాలానికే విఖ్యాత దర్శకుడు వి. శాంతారాం ప్రభుత్వానికి సూచించారు. అయితే నేటికీ అది సాఫల్యం కాకపోవడం శోచనీయం. సినిమాలు ఇప్పటికీ కేంద్రంలో సమాచార ప్రసార మంత్రిత్వ శాఖలో భాగంగానే ఉంటున్నాయి. హైదరాబద్‌లో తెలుగు సినీ పరిశ్రమ వేళ్లూనుకున్నాక ఆంధ్రప్రదేశ్ ప్రభుత్వం ప్రత్యేకంగా సినిమాటోగ్రఫీ మంత్రిత్వ శాఖను ఏర్పాటు చేసింది. ఉమ్మడి ఆంధ్రప్రదేశ్ ప్రభుత్వంలో ఓ భాగంగా ఉంటూ వచ్చిన ఆ శాఖ ఇప్పుడు తెలంగాణ ప్రభుత్వంలో భాగమైంది.
సినీ పరిశ్రమలోని సమస్యల్ని, అక్కడి పరిస్థితుల్ని అర్థంచేసుకొని పరిశ్రమను నడిపిస్తూ, అవసరమైన సహాయం చేయడం ఈ మంత్రిత్వ శాఖ ఉద్దేశంగా ఉండాలి. కానీ తెలంగాణ ప్రభుత్వం వచ్చాక అనేకసార్లు సినిమాటోగ్రఫీ మంత్రి తలసాని శ్రీనివాసయాదవ్‌తో తెలుగు నిర్మాతల మండలి వాళ్లు, తెలంగాణ నిర్మాతల మండలి వాళ్లు తమ సాధక బాధకాలు చెప్పుకున్నా, ఇంతవరకు పరిశ్రమకు మేలు చేసే దిశగా ఒక్క చర్యా తీసుకోలేదు. తెలంగాణ సినిమా రావాలంటే ప్రభుత్వ ప్రోత్సాహకాలు అవసరమని ఒకటిన్నరేళ్లుగా తెలంగాణ సినిమా రూపకర్తలు ప్రభుత్వానికి మొర పెట్టుకుంటున్నా ఆ వైపుగా ఒక్క అడుగూ ముందుకు పడలేదు. తెలంగాణ సినిమా వృద్ధి చెందకపోతే తెలంగాణ రాష్ట్రం వచ్చి ప్రయోజనం ఏమిటని ఇక్కడి నిర్మాతలు, దర్శకులు ప్రశ్నిస్తున్నారు.  ప్రభుత్వం ఉదారంగా ముందుకు వచ్చి పనిచెయ్యకపోతే తెలంగాణ సినీ పరిశ్రమ అనేది వేళ్లూనుకోవడంలో చాలా జాప్యం జరిగే అవకాశం ఉంది. దీని విషయమై తెలంగాణ సినిమావాళ్లతో పాటు తెలంగాణ ప్రజా సమూహమంతా ఆందోళన చెయ్యాల్సి ఉంది.

Synopsis of the movie BHALE ABBAYILU (1969)

'భలే అబ్బాయిలు' చిత్ర కథాంశం

స్వశక్తిని తప్ప విధిని పట్టించుకోని కోటయ్య (గుమ్మడి) కండలు కరిగించి, చెమటోడ్చి డబ్బు కూడబెట్టి కోటేశ్వరరావుగా మారతాడు. ఆయనకు ముగ్గురు కొడుకులు. వాళ్ల సుఖాల్ని చూడలేని విధి శీతకన్ను వేసింది. భూకంపంలో సర్వస్వమూ కోల్పోయి బికారి అవుతాడు కోటయ్య. కుటుంబం చెల్లాచెదురవుతుంది.
పెద్ద కొడుకు బాబ్జీ (కృష్ణంరాజు) ఓ అనాథాశ్రమంలో చేరి, అక్కడి మేనేజర్ పెట్టే బాధలు పడలేక పారిపోయి హైదరాబాద్ చేరి ప్రతాప్ (సత్యనారాయణ) అనే ఘరానా దొంగకు తోడుదొంగగా రాజాలా బతుకుతుంటాడు. రెండోవాడు రవి (కృష్ణ) విశాఖలో ఒక లాయర్ ఇంట పెంపుడు కొడుకై తాను కూడా లాయరవుతాడు.
తన కుటుంబాన్ని వెదుక్కుంటూ అనాథశరణాలయానికి వచ్చి తన కుమారుని చావుదెబ్బలు కొట్టాడన్న కసితో మేనేజర్‌ను హత్యచేసి జైలుపాలవుతాడు కోటయ్య.
హైదరాబాద్ జడ్జిగారింట్లో వజ్రాల హారం దొంగిలించిన రాజా, ఆ హారం ఆయన కూతురు మీనా (కె.ఆర్. విజయ) పుట్టినరోజుకు తెప్పించిందని తెలుసుకొని ఆ హారాన్ని తానే తిరిగి ఇచ్చేస్తాడు. ఆమె ఆకర్షణకు లోనై ఆమె కటాక్షం కోసం పడిగాపులు కాస్తుంటాడు.
అప్రెంటిస్ లాయర్‌గా పనిచేయడానికి హైదరాబాద్ వచ్చి జడ్జి ఇంట్లో దిగుతాడు రవి. అతను, మీనా ప్రేమించుకుంటారు. పెద్దల ఆకాంక్ష కూడా అదే కావడంతో పెళ్లికి ఎదురు చూస్తుంటారు. ఇది తెలిసి రవిని అంతంచేసి మీనాను దక్కించుకోవాలనుకుంటాడు రాజా. అయితే రవి తన తమ్ముడనే నిజం తెలిసి, తన ప్రేమను త్యాగంచేసి, రవికి బాసటగా నిలుస్తాడు.
అన్నదమ్ముల్లో మూడోవాడైన రాము (రామ్మోహన్)ను తల్లి కష్టించి పనిచేస్తూ డిగ్రీ వరకూ చదివిస్తుంది. ఆమె అనారోగ్యం పాలవడంతో హైదరాబాద్‌లోని ఆస్పత్రికి తీసుకొస్తాడు రాము. ఎక్కడా ఉద్యోగం దొరక్కపోవడంతో ప్రతాప్ వద్ద డ్రైవర్‌గా చేరతాడు. జైలునుండి విడుదలైన కోటయ్య సైతం భార్యాపిల్లల్ని వెతుక్కుంటూ హైదరాబాద్ చేరతాడు.
రామును రవి చెల్లెలు రాధ (గీతాంజలి) ప్రేమిస్తుంది. దానికి రవి వ్యతిరేకించడంతో రాము అనాథ అనే సంగతి బయటపెడ్తుంది రాధ. కథ మలుపు తిరిగి మీనా, రవి పెళ్లికి జడ్జి నిరాకరిస్తాడు. దాంతో రవి పెళ్లి బాధ్యతను రాజా స్వీకరిస్తాడు. అదే సమయంలో ప్రతాప్ తన అనుచరుణ్ణి చంపి, ఆ నేరాన్ని రాజాపై మోపుతాడు. డబ్బు కోసం తప్పుడు సాక్ష్యానికి సిద్ధమైన రాము చివరి నిమిషంలో నిజం చెప్పడం, లాయర్ రవి చాకచక్యంతో రాజాకు శిక్ష తప్పుతుంది. విధివశూత్తూ తప్పిపోయిన ఆ కుటుంబం తిరిగి విధివిలాసంతోనే కలవడంతో కథ సుఖాంతం.

తారాగణం: కృష్ణ, కేఆర్‌విజయ, కృష్ణంరాజు, గుమ్మడి, రామ్మోహన్, రాజనాల, శాంతకుమారి, ధూళిపాళ, గీతాంజలి, శైలశ్రీ, రేలంగి, రాజబాబు, అల్లు రామలింగయ్య, సత్యనారాయణ (గెస్ట్)
సంగీతం: ఘంటసాల
నిర్మాత: తోట సుబ్బారావు
దర్శకుడు: పేకేటి శివరాం
బేనర్: శ్రీదేవి కంబైన్స్
విడుదల తేదీ: 19 మార్చి

Actor Vemuri Gaggaiah Filmography

1. Sati Savitri (1933)
2. Sri Krishna Leelalu (1935)
3. Sati Tulasi (1936)
4. Draupadi Vastrapaharanam (1936) (Sisupala)
5. Mohini Rukmangada (1937) (Rukmangada)
6. Bhakta Markandeya (1938) (Yama)
7. Krishna Jarasandha (1938) (Jarasandha)
8. Mairavana (1940) (Mahiravana)
9. Chandika (1940)

contd...

Discrimination on Telugu Cinema

తెలుగు సినిమాలపై వివక్ష

నేడు థియేటర్ల లభ్యత విషయంలో పెద్ద సినిమాలు, చిన్న సినిమాల మధ్య ఎలాగైతే వివక్ష కొనసాగుతూ ఉందో, గతంలో ఉమ్మడి మద్రాసు రాష్ట్రంలో తెలుగు, తమిళ సినిమాల  మధ్య అలాంటి వివక్షే కొనసాగేది. ఉదాహరణకు 1948లో కొన్ని తమిళ చిత్రాలు ఒకేసారి 50 కేంద్రాల్లో (అప్పట్లో అది చాలా ఎక్కువ) విడుదలయ్యాయి. కానీ ఒక్క తెలుగు చిత్రం కూడా పట్టుమని పది కంటే ఎక్కువ కేంద్రాల్లో విడుదల కాలేదు. ఆ ఏడాది ఆగస్టులో ఒక తెలుగు సినిమాకి 6 కేంద్రాల్లో ఒకేసారి విడుదల చేయాలంటే ముడి ఫిల్మ్ దొరకలేదు. తమిళ సినిమాలకూ, తెలుగు సినిమాలకూ మధ్య నెలకొన్న ఈ వివక్ష అన్యాయమంటూ అప్పట్లో నిరసనలు వ్యక్తమయ్యాయి. అయినప్పటికీ ఉమ్మడి మద్రాసు రాష్ట్రంలో ఆ వివక్ష చివరంటా కొనసాగింది.

Narthasala: The Award Winning Movie

'నర్తనశాల' (1963) అందుకున్న పురస్కారాలు

కమలాకర కామేశ్వరరావు దర్శకత్వంలో రాజ్యం పిక్చర్స్ నిర్మించిన 'నర్తనశాల' చిత్రం 11వ జాతీయ చలనచిత్ర అవార్డుల్లో ద్వితీయ ఉత్తమ చిత్రంగా రాష్ట్రపతి బహుమతి పొందింది. జకార్తాలో జరిగిన ఆసియా చలనచిత్రోత్సవంలో ఉత్తమ చిత్రంగా అవార్డు అందుకుంది. కీచక పాత్రధారి ఎస్వీ రంగారావు ఉత్తమ నటుడిగా, అద్భుతమైన సెట్టింగ్స్‌తో 'నర్తనశాల' అందంగా కనిపించడానికి కారణమైన టీవీఎస్ శర్మ ఉత్తమ కళా దర్శకునిగా పురస్కారాలు అందుకున్నారు. అలాగే 1963 సంవత్సరపు ఫిలింఫేర్ అవార్డుల్లో ఉత్తం తెలుగు చిత్రం అవార్డును సాధించింది 'నర్తనశాల'.

Actor Tungala Chalapathi Rao Filmography

1. Sati Anasuya (1935)
2. Sati Sakkubai (1935)
3. Mohini Bhasmasura (1938) (Narada)
4. Panduranga Vittal (1939) (Kukkuta Muni)
5. Usha Parinayam (1939) (Sainyadhipathi)
6. Vara Vikrayam (1939)

Greatness of MS Subbulakshmi

ఎమ్మెస్ సుబ్బులక్ష్మి ఘనత

ఇవాళ్టి రోజుల్లో ఓ సంగీత కార్యక్రమం ద్వారా రూ. లక్ష రూపాయలు వసూలు చేయడం తలకు మించిన భారంగా మారుతుంటే, ఎప్పుడో సుమారు ఏడు దశాబ్దాల క్రితమే ఓ కచ్చేరీ ద్వారా రూ. లక్ష రూపాయలు వసూలు కావడం గొప్ప విషయాల్లోనే గొప్ప విషయం. ప్రసిద్ధ దక్షిణాది గాయనీమణి ఎమ్మెస్ సుబ్బులక్ష్మి 1947 డిసెంబర్‌లో బొంబాయిలో నాలుగు గంటలసేపు సంగీత కచ్చేరీ చేశారు. ఈ ప్రదర్శన ద్వారా రూ. లక్ష వసూలు కావడం ఆ రోజుల్లో రికార్డు. దాక్షిణాత్య విద్యా వ్యాపక సంఘం వాళ్ల భవన నిర్మాణ నిధికి విరాళాలు వసూలు చేయడంలో భాగంగా ఈ కచ్చేరీని ఏర్పాటు చేశారు. మురార్జీ దేశాయ్ అధ్యక్షత వహించిన ఈ కార్యక్రమానికి బరోడా మహారాజు, ఆయన భార్య సీతాదేవి, బొంబాయి నగరంలో పేరుపొందినవాళ్లు అనేకమంది హాజరయ్యారు. సుబ్బులక్ష్మి గాన ప్రవాహంలో మునిగితేలారు.

Government Interference in Film Industry

చిత్ర పరిశ్రమ - ప్రభుత్వ జోక్యం

సినీ పరిశ్రమలో ప్రభుత్వ జోక్యం ఎంతవరకు ఉండాలి, అసలు ఉండవచ్చా? అనే చర్చ చాలా కాలంగా ఉంది. న్యాయానికి ఈ చర్చ రావలసింది కాదు. ఎందుకంటే, చిత్ర పరిశ్రమ ఇతర పరిశ్రమల మాదిరిగా నిత్యావసర వస్తువుల్ని ఉత్పత్తి చేసే పరిశ్రమ కాదు. వినోదం ప్రధానంగా ప్రజల్లో ఉన్నతాభిరుచులు పెంపొందించడానికి ఉపకరించేది. అంటే సాహిత్యంతో పోలినదన్న మాట. అయితే సాహిత్యం విషయంలో ప్రభుత్వ జోక్యాన్ని మనం ఏ రకంగానూ ఒప్పుకోం. ఒప్పుకుంటే సాహిత్యకారుల ప్రతిభా పాటవాలూ, పరిశీలనా దృష్టి పనికిరాకుండా పోతాయి. కానీ చిత్ర పరిశ్రమలో ఈ సమస్య వచ్చింది. ఇందులో ప్రభుత్వ జోక్యం ఎంతవరకూ, ఏ విధంగా ఉండాలనేది చూడాలి. ఇవాళ సినిమాలు తీసేవాళ్లలో నూటికి 95% మందికి ధనార్జనే లక్ష్యం. మిగతా 5% మంది కళాత్మక దృష్టి ఉన్నవాళ్లు. చక్కని సినిమాలు తీసి, చరిత్రలో నిలిచిపోవాలనేది వాళ్ల ఆశయం.
ప్రభుత్వం ఈ పరిశ్రంలో జోక్యం చేసుకోవడం అంటే, నిర్మాతలకు అండగా ఉండి, వాళ్లకు చేయూతనివ్వాలి. ఇవాళ నిర్మాతలకున్న లోటుపాట్లు ప్రధానంగా పెట్టుబడి, థియేటర్ల లభ్యత. ఈ రెండింటి విషయంలో వెనుతిరిగి చూసుకోవాల్సిన అవసరం లేదనే భరోసా ఉంటే, నిర్మాతలు సమధికోత్సాహంతో చక్కని సినిమాలు తీయడానికి ముందుకు వస్తారు. ఆ ప్రకారం ప్రజల్లో నూతన భావాల వ్యాప్తికీ, ఉన్నతాభిరుచులు కలగడానికీ ప్రభుత్వం దోహదమవ్వాలి.
ప్రభుత్వం ఆ భరోసా కలిగించినా నిర్మాతలు ఇప్పటిలాగే మూస ప్రేమకథలు, మూస వినోదాత్మక చిత్రాలు, బకరా కంటెంట్ సినిమాలు తీస్తూనే ఉంటారనే సందేహం రావచ్చు. అదే జరుగుతుంది కూడా. అందుకని నిర్మాతలు తమ బాధ్యతల్ని గుర్తించేట్లు నిబంధనలు, నిషేధాలు పెట్టవచ్చు. ప్రజల్ని చైతన్యవంతం చేయడానికి ఉద్దేశించిన మీడియాపైనే అలాంటి నిబంధనలు ఉన్నాయి కదా.
ఈ సందర్భంగా మీడియా ఎలాగైతే సమష్టిగా కొన్ని నియమ నిబంధనల్ని ఏర్పరచుకుందో, నిర్మాతలు కూడా అలాంటివి ఏర్పాటు చేసుకుంటే మంచిది. దీనికి ఫిల్మ్ చాంబర్ కానీ, నిర్మాతల మండలి కానీ పెద్దరికం వహించవచ్చు. అలా చేస్తే నిర్మాతలపై ప్రభుత్వం విధి నిషేధాలు పెట్టే అవసరమే కలగకపోవచ్చు. ఏదేమైనా భావ స్వేచ్ఛకూ, సినీ పరిశ్రమ అభివృద్ధికీ భంగం కలగని రీతిలోనే ప్రభుత్వ జోక్యం ఉండాలి.
సినిమాల వసూళ్ల విషయంలో థియేటర్ల లీజుదారులు/యజమానులు, సినిమాల ఏజెంట్లూ కలిసి నిర్మాతల్ని మోసం చేస్తున్నారనీ, థియేటర్‌లోని ప్రేక్షకుల సంఖ్యకూ, వసూళ్లకూ మధ్య భారీ తేడా కనిపిస్తుంటున్నదనీ తరచూ ఆరోపణలు వస్తున్నాయి. అంటే నిజంగా వసూలైన దానికంటే నిర్మాతకు లేదా డిస్ట్రిబ్యూటర్‌కు తక్కువగా వసూలైనట్లు లెక్కలు చెబుతున్నారనేది ఆరోపణ. ఈ విషయాన్ని నాకు తెలిసిన ఇద్దరు ముగ్గురు నిర్మాతలు చెప్పి బాధపడ్డారు.
దీనికి అడ్డుకట్ట వేయాలంటే ఆన్‌లైన్ టికెటింగ్ ఒక్కటే మార్గమని అంటున్నారు. అందులో నిజముంది కానీ, మళ్లీ దానిపేరిట సర్వీస్ చార్జ్ అని అదనంగా ప్రేక్షకుల నుంచి వసూలు చేయకుండా చూడటం ప్రభుత్వ బాధ్యత.