History of Telugu People - 1

మన చరిత్ర - 1

వర్తకం పేరుతో మన దేశానికి వచ్చిన ఈస్టిండియా కంపెనీ క్రమేణా తన రాజ్య విస్తరణకు పూనుకుంది. స్వదేశీ సంస్థానాధీశుల రక్షణ పేరుతో, తమ సైన్యాల్ని ఉంచి, వాటికయ్యే ఖర్చునంతట్నీ ఆయా ప్రాంతాల రాజుల నుంచి రాబట్టే పద్ధతిని అమల్లోకి తెచ్చారు. ఈ విధానంతో స్వదేశీ రాజులు బ్రిటీష్‌వాళ్లకు కీలుబొమ్మలుగా మారారు. ఆఖరుకు భారతదేశం మొత్తంమీద బ్రిటీష్ సామ్రాజ్యవాదులకు సార్వభౌమాధికారం లభించింది. సైన్య సహకార పద్ధతిని అంగీకరించిన నిజాం రాజు, కోస్తాంధ్ర జిల్లాల్ని బ్రిటీష్ ప్రతినిథి క్లైవ్‌కు 1766లో జాగీరుగా ఇచ్చాడు. ఇదేరకంగా 1788లో గుంటూరు జిల్లాను ఇచ్చేశాడు. బ్రిటీష్ సైన్య పోషణ ఖర్చుల నిమిత్తం బళ్లారి, కర్నూలు, కడప, అనంతపురం జిల్లాల్ని 1800లో బ్రిటీష్ వాళ్లకు దఖలుపరిచాడు. ఇక నెల్లూరు జిల్లాను ఆర్కాట్ నవాబు నుండి 1801లో బ్రిటీషర్లు కాజేశారు. అప్పట్లో వీటిని దత్త మండలాలని పిలుస్తుండేవాళ్లు. రాయలేలిన సీమ కాబట్టి తర్వాత కాలంలో అవి రాయలసీమగా వాడుకలోకి వచ్చాయి.
ఇలా స్వాధీనం చేసుకున్న తెలుగు ప్రాంతాన్ని మద్రాసు రాజధానిలో కలిపి తమ పరిపాలన కిందకు తెచ్చుకున్నారు బ్రిటీష్‌వాళ్లు. హైదరాబాద్, దక్కన్ ప్రాంతం స్వదేశీ సంస్థానంగా ఉండిపోయింది. దీన్నిబట్టి శతాబ్దాలుగా ఒకటిగా కలిసివున్న తెలుగుజాతిని విచ్ఛిన్నం చేసింది నిజానికి అసఫ్‌జాహీ నవాబులేనని మరచిపోకూడదు. వాళ్లు ఇక్కడ తెలుగు భాషను, సంస్కృతిని అణచివేశారు. వాక్ స్వతంత్రం వంటి పౌరహక్కుల్ని కాలరాశారు. నిజాం రాజ్య పాలనలో ఇతర భాషల్ని తొక్కిపెట్టి ఉర్దూకు పట్టంగట్టారు. మతతత్వాన్ని రేకెత్తించి, ప్రజలపై నిరంకుశ పాలన సాగించారు.

Interview With Actress Turned Politician Vijaya Santhi

- ఆంధ్రజ్యోతి డైలీ, 22 అక్టోబర్ 2015

Cinema: Interview with Film Chamber President NV Prasad

- ఆంధ్రజ్యోతి డైలీ, 22 అక్టోబర్ 2014

BHIMVARAM BULLODU's worry with Telangana

తెలుగువాళ్లు ఎలా విడిపోయారు?

ముస్లిం పాలకులైన అసఫ్‌జాహీల ఏలుబడిలోని తెలుగు ప్రాంతాల్ని తెలంగాణా అన్నారు. అంటే తెలుగువాళ్లు ఉండే ప్రాంతమని. అప్పుడు ఇవాళ ఉన్న ఆంధ్రప్రదేశ్ అంతా తెలంగాణాయే. ఫ్రెంచి వారి రుణం తీర్చుకోవడం కోసం అసఫ్ జాహీ రాజు సలాబత్ జంగ్ 1753లో తెలంగాణాలోని 1. ముస్తఫానగర్, 2. రాజమహేంద్రవరం (రాజమండ్రి), 3. శ్రీకాకుళం జిల్లాలను ఫ్రెంచివాళ్లకు అప్పగించాడు.
అదే సలాబత్ తన రక్షణ కోసమని ఇంగ్లీష్ వాళ్లకు 1759లో తెలంగాణాలోని 1. నిజాంపట్నం, 2. మచిలీపట్నం, 3. కొండవీడు, 4. వల్కమనేరు అప్పగించాడు. ఫ్రెంచివాళ్లకు, బ్రిటీషువాళ్లకు సర్కారు (ప్రభుత్వం) నుంచి వచ్చిన జిల్లాలు కావటాన అవి సర్కారు జిల్లాలు అయ్యాయి.
బ్రిటీషువాళ్లు 1762లో సలాబత్‌ను గద్దె దించి నిజాం ఆలీని గద్దెనెక్కించారు. మహారాష్ట్రులు నిజాం అలీమీద దండెత్తి అతన్ని ఓడించినప్పుడు అతన్ని రక్షిస్తామన్నారు బ్రిటీషువాళ్లు. రక్షణ కోసం సైన్యాన్ని నియమించేందుకయ్యే ఖర్చుల కింద ఒప్పందం ప్రకారం 1800 సంవత్సరంలో 1. కంభం, 2. కర్నూలు, 3. ఆదోని, 4. రాయదుర్గ, 5. గుత్తి, 6. కడప, 7. గుర్రంకొండ, 8. బంగనపల్లి, 9. అనంతపురం, 10. బళ్లారి, 11. మదనపల్లి, 12. వాయల్పాడు జిల్లాల్ని బ్రిటీషువాళ్లకి ధారాదత్తం చేశాడు నిజాం అలీ. నిజాం వాటిని బ్రిటీషువాళ్లకి దత్తం చేసినందున వాటికి దత్త మండలాలు అనే పేరు వచ్చింది.
ఆ తర్వాత నిజాం రాజ్యంలో మిగిలిన తెలుగుప్రాంతం తెలంగాణాగా మిగిలిపోయింది. అంటే 250 ఏళ్ల క్రితం వరకు తెలుగువాళ్లంతా కలిసే ఉన్నారు.

న్యూస్: మరికొన్ని తెలంగాణా సినిమాలొస్తున్నాయ్!

కొద్ది రోజుల్లో తెలంగాణ ఉద్యమ నేపథ్యంతో తీసిన మరో మూడు సినిమాలు ప్రేక్షకుల ముందుకు రాబోతున్నాయి. ఆర్. నారాయణమూర్తి నటించి, నిర్మించి, దర్శకత్వం వహించిన 'పోరు తెలంగాణ' సెప్టెంబర్ 16న రిలీజైన సంగతి తెలిసిందే. ఈ సినిమా గురించి టీఅర్ఎస్ అధ్యక్షుడు కేసీఆర్ కామెంట్ చేస్తూ "శంకర్ తీసిన 'జైబోలో తెలంగాణ' కంటే నారాయణమూర్తి తీసిన 'పోరు తెలంగాణ' వంద రెట్లు బాగుంది. అందులో ప్రేమా గీమా ఉంటే ఇందులో అలాంటివి లేవు. ఉన్నదంతా ఉద్యమమే" అన్నారు. ఇక సెప్టెంబర్ 17న వస్తుందనుకున్న 'జై తెలంగాణ' అనే సినిమా విడుదల కాలేదు. తెలంగాణకు చెందిన ప్రజా కళాకారుడు రసమయి బాలకిషన్ ఈ సినిమాని రూపొందించారు. ఇందులో నిజ జీవిత పాత్రని కూడా ఆయన పోషించారు.
ఇక ఇదివరకు 'అవును నిజమే', 'నిక్కీస్ ఎంగేజ్‌మెంట్' వంటి లవ్‌స్టోరీలు తీసిన రఫి ఇప్పుడు తెలంగాణ ఉద్యమ నేపథ్యంలో 'ఇంకెన్నాళ్లు' సినిమా రూపొందించాడు. "నాయకుల గురించే ఎప్పుడూ మాట్లాడుతూ, రాస్తుంటాం. తెలంగాణ ఉద్యమంలో పాలుపంచుకుని, మరుగున పడిపోయిన కుటుంబాన్ని తీసుకుని, మూడు తరాలుగా వారు చేసిన త్యాగాల్ని తెరకెక్కించిన చిత్రం 'ఇంకెన్నాళ్లు. తెలంగాణ ప్రజల పక్షాన ఈ చిత్రాన్ని తీశా. 60 మంది దాకా తెలంగాణ కళాకారుల్ని ఈ సినిమా ద్వారా పరిచయం చేస్తున్నా'' అని చెప్పాడు రఫి. ఈ మాటలు చెప్పేప్పుడు భావోద్వేగానికి గురైన రఫి ఏడ్చేశారు కూడా. యథాప్రకారం ఈ సినిమాకి కూడా రఫీయే సంగీతం సమకూర్చాడు. ఈ చిత్రానికి సంబంధించిన ఓ విశేషం సినీ జర్నలిస్ట్ మసాదె లక్ష్మీనారాయణ గేయ రచయితగా పరిచయమవుతుండటం. ఇందులో అతను రెండు పాటలు రాశాడు. లక్ష్మీనారాయణ ప్రస్తుతం జీ 24గంటలు చానల్లో సినిమా రిపోర్టర్‌గా పనిచేస్తున్నాడు. ఈ సినిమా కూడా ఈ నెలాఖరు లేదంటే అక్టోబర్ ప్రథమార్థంలో విడుదల కానున్నది. అలాగే శివాజీ ప్రధాన పాత్ర చేస్తున్న 'కొలిమి' అనే సినిమా నిర్మాణంలో ఉంది. వీటిలో ఏవి తెలంగాణా ప్రజల్ని ఆకట్టుకుంటాయో వేచి చూడాల్సిందే.

'చిల్లర దేవుళ్లు' చెబుతున్న నిజాలు-2

మొదట 'చిల్లర దేవుళ్లు'లో దాశరథి రంగాచార్యగారు ఏం రాశారో చూద్దాం. ఆ తర్వాత అందులోని విషయాల్ని చర్చిద్దాం...
 
సారంగపాణి హైద్రాబాదు స్టేషనులో దిగాడు. ఏదో తురకదేశానికి వచ్చినట్టనిపించిందతనికి. ఎటు చూసినా తెలుగు అక్షరం కనిపించలేదు... తెలుగుదేశానికి తలమానికంలాంటి మహానగరంలో తెలుగువాడు కానీ, తెలుగుదనంగానీ, తెలుగు అక్షరంగానీ కనిపించలేదంటే బాధపడ్డాడు పాణి. తెలుగు తల్లిని సగానికి చీల్చి, బొట్టూ, తాళీ తీసివేసి, ముసుగువేసి, ఉర్దూ మాట్లాడమని హింసిస్తున్నట్లనిపించింది పాణికి. ఈ దౌర్జన్యాన్నీ, ఈ క్రౌర్యాన్నీ, తెలంగాణాలోని కోటి తెలుగువాళ్లు ఎలా సహిస్తున్నారా అనిపించిందతనికి. కొండా వెంకటప్పయ్య పంతులు, ఆంధ్ర మహాసభ గుర్తుకువచ్చాయి. వెంటనే అతడు విన్న తెలంగాణా ఆంధ్రోద్యమ పితామహుడు మాడపాటి హనుమంతరావుగారి పేరు గుర్తుకు వచ్చింది.
హోటల్లో... స్నానాదులు ముగించుకుని సుల్తాన్ బజార్లో ఉన్న మాడపాటి వారింటికి వెళ్లాడు పాణి. ఏవో కాగితాలు చూసుకుంటున్నారు హనుమతరావుగారు. పాణి నమస్కారానికి ప్రతి నమస్కారం చేసి "రండి. కూర్చోండి" అని కుర్చీ చూపించారు.
కుర్చీలో కూర్చుంటూ "ఇవ్వాళ సుదినమండీ. మీ దర్శనం అయింది. మాది బెజవాడ. నా పేరు సారంగపాణి. నైజాంలోని ఒక పల్లెలో సంగీతం చెప్పుకుంటున్నాను. ఇదే మొదటి తడవ హైద్రాబాదు రావడం. ఇదేదో తురకదేశంలా కనిపిస్తోంది. తెలుగువారుగానీ, తెలుగుదనంగానీ మచ్చుకైనా కనిపించదు. మీ పేరు విన్నాను కాబట్టి దర్శనం చేసుకోవడానికి వచ్చాను" అన్నాడు.
"సారంగపాణిగారూ, తెలుగు మాట్లాడేవారంతా ఒకే సంతతికి చెందినవారు. వారి ఆచార వ్యవహారాలు, నాగరికత, సంస్కృతి, స్వభావం అన్ని ఒకలాంటివే. అయితే రాజకీయ కారణాల వల్ల తెలంగాణాలోని తెలుగువారు చీలిపోయారు. తెలంగాణం అనే ప్రాంతంలో ఉన్న తెలుగువారిని ఆరు వందల సంవత్సరాల నుండి తురుష్కులు అవిచ్ఛిన్నంగా పాలిస్తున్నారనే విషయం తాము గుర్తుంచుకోవాలి. రెండవ ప్రతాపరుద్రుని తరవాత ఈ ప్రాంతాన్ని పాలించిన హిందూరాజు లేడు. ఇంతకాలంగా ఉర్దూయే రాజభాషగా ఉంటూ వచ్చింది. ప్రభుత్వం వారిది కావడం మూలాన వేషభాషల్లో మార్పురావడం సహజం.
కొంత పశ్చిమాన మహారాష్ట్రుల్తోనూ, కొంత పశ్చిమాన కర్ణాటకుల్తోనూ సంపర్కం ఉంది మాకు. వారి ప్రభావం కూడా మా వేషభాషల మీద పడింది. మహారాష్ట్ర ప్రభావంగల నిజామాబాదు భాష ఇలా ఉంటుంది: 'ఇదేమా మాయి. రొండు దివ్యలు ఆయె సాళెకు పోవు. ఏనుగు సొండెము ఏదిరా? కాకకు మౌశీకి భేటీ కాలేదు' - అంటే, 'ఇదేమిరా నాయనా, రెండు దినములాయెను బడికిపోవు.. ఏనుగుతొండము ఏదిరా? చిన్నాయనకు మేనత్త దర్శనము కాలేదు'.
ఇక కర్ణాటక ప్రభావంగల మహబూబు నగరపు భాష, "మాసణ్ణ పిల్లకు పెసర బేడలు పట్టవు. దొడ్డు పిల్ల బేకైనంత తింటది." అంటే "మా చిన్నపిల్లకు పెసరపప్పు ఇష్టంలేదు. పెద్దపిల్ల పొట్టపగల తింటుంది" అని అర్థం.
రాజకీయ ప్రభావం పడిన భాష: "ఈ మొకద్దమాల చలాయించిన కార్రవాయంత జాలీది సాహేబుజిల్లా జాయె మౌఖ్ఖకుపోయి తహకీ కాతుచేసి కైఫియతు రాసినాడు కదాకే పరీఖు దావాబిల్కులు నాజాయజు" అంటే "ఈ వ్యవహారములో నడచిన చర్య అంతా తప్పు సృష్టి. జిల్లా తాలూక్దారుగారు ఆ స్థలమునకు పోయి విచారణ చేసి నివేదిక వ్రాసినది ఏమనగా, 'కక్షిదారు చేసిన వాదము పూర్తిగా అక్రమమైనది' అని అర్థం".
(ఇంకావుంది)

'ఆంధ్ర' అంటే ద్వేషం ఎందుకు?: 'చిల్లర దేవుళ్లు' చెబుతున్న నిజాలు-1

'ఆంధ్ర' అన్నా, 'తెలుగు' అన్నా, 'తెలుగుతల్లి' అన్నా తెలంగాణ రాష్ట్రసమితి అధ్యక్షుడు కె. చంద్రశేఖరరావు మండి పడటం మనకు తెలుసు. 'ఆంధ్ర' అనే పదం పట్ల తెలంగాణాలో విద్వేషాన్ని రగిల్చే అన్ని పనులూ ఆయన చేస్తున్నారు. కోస్తా ప్రాంతం నుండి వచ్చి ఇక్కడ వేలాది ఎకరాల్లో భూములు కొని వ్యాపార సామ్రాజ్యాలు విస్తరించుకున్న అతి కొద్దిమంది నాయకుల మీద కోపంతోనో, ద్వేషంతోనో ఆయన మొత్తంగా 'ఆంధ్ర' పదం పట్ల తెలంగాణా ప్రజల్లో ద్వేషాన్ని రగిలిస్తున్నారు. బాధాకరమైన విషయమేమంటే సొంత లాభం కోసం ఆయన చేస్తున్న పనులకూ, చెబుతున్న మాటలకూ అనేకమంది తెలంగాణా కళాకారులూ, రచయితలూ, కవులూ, మేధావులూ వంత పాడుతుండటం. 'ఆంధ్ర' ప్రాతంవాళ్లు అన్ని విషయాల్లోనూ తమని అణగదొక్కుతున్నారనే అభిప్రాయం నిజమేనా? ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్రం ఏర్పడక ముందు సామాన్య తెలంగాణా ప్రజల్ని నానా హింస పెట్టింది గడీల్ని ఏలిన రెడ్డి దొరలూ, వెలమ దొరలూ. ఇవాళ తెలంగాణాలో పెత్తనం చేస్తున్నది ఆ వర్గాలకు చెందిన నాయకులే. ప్రత్యేక తెలంగాణా రాష్ట్రం వస్తే పాలించబోయేదీ ఆ దొరలే. ఈ సంగతి తెలిసి కూడా అదే దొరలకి వంత పాడటం ఎంతవరకు న్యాయం? ప్రత్యేక రాష్ట్రం కోసం పోరాడటంలో తప్పులేదు. కానీ ఆ పోరాటం మొత్తంగా మరో ప్రాంతం వారి మీద ద్వేషంగా మారడం ధర్మమేనా? అసలు తెలంగాణాలో ఇదివరకు 'ఆంధ్ర', 'తెలుగు' పదాలు ఏ తీరున చలామణీ అయ్యాయి? మొదట్నించీ ఆ రెండు పదాల పట్ల తెలంగాణా ప్రజలు ద్వేషభావాన్ని చూపించారా? దీనికి సమాధానాలు దాశరథి రంగాచార్య రచించిన ప్రఖ్యాత నవల 'చిల్లర దేవుళ్లు'లో మనకి లభిస్తాయి. 1938 పూర్వపు తెలంగాణ ప్రజా జీవితాన్ని చిత్రించిన ఈ నవలని ఆయన 13.10.1964న ప్రారంభించి, 10.11.1964న ముగించారు. ఈ నవల 'ప్రగతి' అనే వార పత్రికలో 21.3.1969 నుంచి 13.12.1969 వరకు సీరియల్‌గా వచ్చింది. అదే పేరుతో కాకతీయ పిక్చర్స్ అనే సంస్థ 1974లో సినిమాని నిర్మించింది. అలాగే ఈ నవల అనేక గౌరవాలు పొందింది. అలాంటి నవల చెబుతున్న నిజాలు ఏమిటో పరిశీలించడం ఈ వ్యాసం ఉద్దేశం.

మన చరిత్ర: పొట్టి శ్రీరాములు మరణం - నెహ్రూ ఆంధ్ర రాష్ట్ర ప్రకటన

1950 నాటికి రాష్ట్ర సమస్య ఎక్కడ వేసిన గొంగడి అక్కడే అన్న చందంగా ఉంది. స్వామి సీతారాం సత్యాగ్రహమంటూ మొదలుపెట్టాడు. తెలంగాణాలో పోలీసుల దురంతాలు, కమ్యూనిస్టులపై చిత్రహింసలు అధికమయ్యాయి. 1952 అక్టోబర్ 18న పొట్టి శ్రీరాములు రాష్ట్ర సాధనకు ఆమరణ నిరాహార దీక్ష చేపట్టారు. నాయకులకు చీమ కుట్టినట్టయినా లేదు. నాటి ముఖ్యమంత్రి రాజగోపాలాచారి దీన్ని పట్టించుకోలేదు. చివరకు 1952 డిసెంబర్ 15న శ్రీరాములు చనిపోయారు. తెలుగుదేశం అట్టుడికినట్లుడికింది. తెలుగునాడు మంటల్లో మునిగింది. డిసెంబర్ 19న పార్లమెంటులో 1953 అక్టోబర్ 1లోగా ఆంధ్రరాష్ట్రం ఏర్పాటు చేస్తామంటూ ప్రకటించారు నెహ్రూ. దేశం శాంతించింది. ఈ ఉదంతాన్ని జనవాణి పత్రికలో 'శ్రీరాములు నిర్యాణం' అంటూ ఓ సంపాదకీయం రాశారు తాపీ ధర్మారావు. కాంగ్రెసువారి అలసత్వానికీ, స్వాతంత్ర్యం వచ్చిన తర్వాత వేసిన కమిటీల రిపోర్టుల్ని పాతేసిన ప్రభుత్వ సాచివేత విధానాలకూ, ప్రభుత్వ నిరాదరణకూ, కాంగ్రెస్ నాయకుల్లో ప్రాంతీయ దురభిమానాలకూ, వ్యక్తి దురహంకారాలకూ శ్రీరాములు ఆహుతయ్యారని ఖండితంగా రాశారు (17.12.1952).
ఇప్పటివరకూ 'మన చరిత్ర' శీర్షికన రాసిన వ్యాసాలకు ఆధారమైన పుస్తకాలు:
కొండా వెంకటప్పయ్య 'స్వీయ చరిత్ర'.
రావి నారాయణరెడ్డి 'వీర తెలంగాణ'.
అయ్యదేవర కాళేశ్శ్వర్రావు 'నా జీవితకథ నవ్యాంధ్ర'.
ఎం.ఎల్. నరసింహారావు 'తెలంగాణా వైతాళికులు'.
టంగుటూరి ప్రకాశం 'నా జీవిత యాత్ర'.
ఆరుట్ల రామచంద్రారెడ్డి 'తెలంగాణ పోరాట స్మృతులు'

మన చరిత్ర: ఆంధ్ర రాష్ట్రం ఏర్పాటు చేస్తామన్న నెహ్రూ

1947 నుండి తెలుగు జాతి సమైక్యతా భావం తెలంగాణాలో సాయుధ పోరాటాన్ని అందుకుంది. గెరిల్లా పోరాటం మొదలైంది. ఇది రాజకీయ రూపాన్ని సంతరించుకుని దుష్కర నిజాం పాలన నుండి విముక్తికోసం జరిగే సాయుధ పోరాటంగా మారింది. అప్పటికే తెలంగాణా ప్రాంతంలో ఆంధ్ర మహాసభ, కమ్యూనిస్ట్ పార్టీల్ని నిజాం నిషేధించాడు. మద్రాసు ప్రభుత్వం కూడా ఆంధ్ర ప్రాంతంలో కమ్యూనిస్ట్ పార్టీని నిషేధించింది. ఈ ప్రజా ప్రతిఘటనోద్యమాలు 1948 సెప్టెంబర్ వరకూ తీవ్రరూపం దాల్చాయి. 1948 సెప్టెంబర్ 13న యూనియన్ సైన్యాలు సంస్థానం మీద మిలటరీ చర్యను ఆరంభించాయి. దీని వెనుక ప్రధానంగా మూడు కారణాలున్నాయి. ఒకటి - నిజాం రాష్ట్రాన్ని భారతదేశంలో కలపడం, రెండు - ఫ్యూడల్ శక్తుల ప్రాబల్యం కొంత తగ్గించడం, మూడు - కమ్యూనిస్ట్ పార్టీని అణచడం. ఇందులో మూడో ఆశయ సాధనను 1951 వరకూ యూనియన్ ప్రభుత్వం కొనసాగించింది. సాయుధపోరాటాన్ని 1951లో కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ ఆపింది. 1952 ఎన్నికల్లో పాల్గొంది.
ఆంధ్రరాష్ట్ర సమస్య మొదట యుద్ధం ముగిసేదాకా వెనకబడింది. తర్వాత స్వాతంత్ర్యం వచ్చేదాకా మరుగునపడింది. 1948లో మద్రాసు రాష్ట్రం రెండు శాసన సభల్లో ఆంధ్ర, తమిళనాడు, కర్ణాటక, కేరళ రాష్ట్రాలను ఏర్పాటు చెయ్యాలని అప్పటి న్యాయ శాఖా మంత్రి డా. సుబ్బరాయన్ తీర్మానం చేయించాడు. ఆ సంవత్సరం ఢిల్లీ పార్లమెంటులో రంగా ప్రశ్నకు సమాధానం చెబుతూ ఆంధ్ర రాష్ట్రం త్వరగా ఏర్పాటు చేస్తామని చెపారు నెహ్రూ. భాషా ప్రయుక్త రాష్ట్ర సమ్మేళనం ఢిల్లీలో ఆ సంవత్సరం డా. పట్టాభి అధ్యక్షతన జరిగింది.
1948లోనే ఆంధ్ర రాష్ట్ర విషయాన్ని పరిశీలించడానికి ధార్ కమిటీని వేసింది కేంద్ర ప్రభుత్వం. అది రాజధాని విషయం తగాదాని తేల్చలేకపోయింది. 1949లో జె.వి.పి. కమిటీ ఏర్పడింది. జవహర్‌లాల్, వల్లభాయ్, పట్టాభి ఇందులో సభ్యులు. రాష్ట్రాన్ని స్థాపించాలనీ, మద్రాసు మాత్రం రాజధాని కారాదనీ ఈ కమిటీ సిఫార్సు చేసింది.

మన చరిత్ర: తెలంగాణాలో తెలుగు జాతి సమైక్యతా నినాదం

ఆంధ్ర ప్రాంతంలో ప్రపంచ రాజకీయాల పట్ల ఎలాంటి అభిప్రాయాలుండేవో తెలంగాణాలో ఉన్న కమ్యూనిస్టులకూ అవే అభిప్రాయాలుండేవి. అదేవిధంగా 'విశాలాంధ్రలో ప్రజారాజ్యం' అనే నినాదం ఇక్కడా కార్చిచ్చులా వ్యాపించింది. స్థానిక నాజీ రూప నిజాం పాలకుల్నీ, వారి తాబేదార్లనీ దించడం తక్షణ సమస్యగా ఇక్కడి వామపక్ష భావాల యువకులు భావిస్తుండేవారు.
1944 భువనగిరి సభలనుండి అతివాద భావాలకు తెలంగాణాలో గౌరవం పెరిగింది. 1945 ఖమ్మం సభలు మహాసభల చైతన్యాన్ని ప్రజల మధ్యకు తీసుకెళ్లాయి. అంతవరకూ 'బాంచెను దొరా' అన్న నోళ్లు గ్రామాల్లో భూస్వాముల్ని నిలేసి ప్రశ్నించడం ఆరంభించాయి. జనం అక్రమ వసూళ్లు, వెట్టిచాకిరి, దౌర్జన్యాల్ని అడ్డుకోవడం ఆరంభించారు. అది 1946 జూలై 4, తెలంగాణా ప్రాంతంలో ఓ భూస్వామి విసునూరి రామచంద్రారెడ్డి. అతడు కర్కోటకుడు. పెల్లుబుకుతున్న కసితో కడివెండి ప్రజలు భూస్వాములకు వ్యతిరేకంగా దొడ్డి కొమరయ్య నాయకత్వాన ఓ ఊరేగింపు తీశారు. రామచంద్రారెడ్డి ఆ ఊరేగింపుమీద కాల్పులు సాగించాడు. అందులోనే కొమరయ్య నేలకొరిగాడు.
అదే దావానలంలా గ్రామాల్లో వ్యాపించి భూస్వాముల గడీల్ని పడగొట్టింది. అందిన ఆయుధాన్ని పట్టి ప్రజలు తమను తాము రక్షించుకున్నారు. 1946 నవంబరులో నిజాం ప్రభుత్వం.. ప్రజలు తమను కంటిపాపలా కాపాడుతున్నదనుకునే 'సంగాన్ని' నిషేధించింది. ఇంతలో 1947లో సంస్థానాలు మినహా దేశానికి స్వాతంత్ర్యం వచ్చింది. సంస్థానాల విలీనీకరణకు నిజాం ఎదురుతిరిగాడు. దాంతో సంస్థానంలోని కమ్యూనిస్టు పార్టీ, కాంగ్రెస్ పార్టీ, ఆంధ్ర మహాసభ, సామాన్య ప్రజానీకం నిజాం వ్యతిరేక పోరాటంలో పాల్గొన్నారు. తెలుగు ప్రజల సమైక్యత అనే నినాదానికి బాగా బలం వచ్చింది. విశాలాంధ్ర నినాదంతో కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ నిజాంతో పోరాటానికి సిద్ధపడింది. స్టేట్ కాంగ్రెస్ సత్యాగ్రహ ఉద్యమాన్ని ఆరంభించింది. నిజాం తొత్తులుగా ఇత్తెహాదుల్ ముసల్మీన్, రజాకార్లు ఈ ప్రజా పోరాటాన్ని అణచడానికి దౌర్జన్య చర్యలు సాగించారు. అంతటితో అన్ని నినాదాలు మరుగునపడి తెలుగు జాతి సమైక్యత అనేది నిజామును గద్దె దింపడంలోనే ఉందన్న భావం ఒక్కటే విజృంభించింది.

మన చరిత్ర: తెలంగాణాలో విశాలాంధ్ర కోసం కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ పోరాటం

ప్రజల్లో పెల్లుబుకుతున్న స్వాతంత్ర్య కాంక్ష తన గద్దెను కదిలిస్తుందేమోనన్న భయం నిజామును పట్టుకుంది. దాంతో 1942లో కొన్ని రాజకీయ సంస్కరణలు చేస్తామని ప్రభుత్వం ప్రకటించింది. కానీ అదే సంవత్సరం ధర్మవరంలో మాదిరాజు రామకోటేశ్వర్రావు అధ్యక్షత కింద జరిగిన తొమ్మిదో ఆంధ్ర మహాసభల్లో ఈ ప్రతిపాదనను తిరస్కరిస్తూ ప్రజాసామాన్యం ఎన్నుకున్న సభ్యులతో శాసనసభ ఏర్పడాలని మహాసభ నిర్ణయించింది. ఈ ఆంధ్రోద్యమ సభలు "ముఖ్యంగా భాష, విద్య, విజ్ఞానము, నీతి, సంస్కృతి అభివృద్ధికి పాటుపడగలవని" మాడపాటి హనుమంతరావు గారు అనేక వ్యాసాల్లో, ఉపన్యాసాల్లో ప్రకటించారు.
"నాయకులే ఉద్యమానికి రాజకీయాలతో సంబంధం లేదని ఎంత ప్రకటించినప్పటికీ, ఉద్యమాన్ని చట్టబద్ధంగా నడవడానికి ఎంత కృషి చేసినప్పటికీ, ఆంధ్రోద్యమానికి ఉండే రాజకీయ ప్రాముఖ్యతను ఎవరూ విస్మరింపజాలరు. నలుదిశల అంధకారం వ్యాపించి ఉన్న ఆ రోజుల్లో ఎంత చిన్నదైనప్పటికి ఆంధ్రోద్యమం ఒక జ్యోతిగా వెలిగి ఇక్కడి ప్రజానీకానికి మార్గం చూపించిందనే విషయంలో సందేహం ఏమాత్రం లేదు. అటు పిమ్మట అభివృద్ధిచెందిన విశాల ప్రజా ఉద్యమానికి ఈ దశాబ్దంలో జరిగిన కృషి పునాదిగా నిలిచింది" అన్నారు రావి నారాయణరెడ్డి.
1939 నుండీ తెలంగాణా ప్రాంతంలో కమ్యూనిస్టు పార్టీ పనిచేయడం ఆరంభించింది. ఇది కూడా గ్రంథాలయ ఉద్యమం, నిజాం వ్యతిరేక పోరాటం, తెలుగు సంస్కృతీ పరిరక్షణ పోరాటాల రూపంలో పనిచేసింది. గ్రామాల్లో జనాన్ని చైతన్యవంతుల్ని చేయడం, నిజాం వ్యతిరేక, భూస్వామ్య వ్యతిరేక పోరాట దిశగా వాళ్లను మళ్లించడంలో కమ్యూనిస్టు పార్టీ బాగా కృషి చేస్తుండేది. విశాలాంధ్ర వాంఛనూ వాళ్లలో రగుల్కొల్పడంలో కూడా శాయశక్తులా శ్రమించింది. మునగాల రాజా ప్రజలపై చేసే నిర్బంధాలను వ్యతిరేకిస్తూ పెద్ద ప్రజా ప్రతిఘటనను నిర్మించింది. జాగీర్దార్లు తమ ప్రాంతాల్లో విధించిన అధిక పన్నులకు వ్యతిరేకంగా కమ్యూనిస్ట్ పార్టీ ప్రజా సమీకరణ సాగించింది.

మన చరిత్ర: నిజాం రాష్ట్ర ప్రథమ ఆంధ్ర మహాసభ

తెలంగాణాలోని ప్రతి జిల్లా, తాలూకాల్లో 'ఆంధ్ర జనసంఘం'కు శాఖలేర్పడ్డాయి. దీనితో గ్రంథాలయోద్యమాన్ని కూడా జోడించారు. తెలంగాణా అంతటా ఉన్న వివిధ ప్రజాసంఘాల సమన్వయ భారం మాడపాటివారు వహిస్తుండేవారు. చివరకు 1923 మార్చి నెలలో హనుమకొండలో ఓ సభ జరిగింది. తెలంగాణా అంతటినుండీ ఈ 'జనసంఘ' ప్రతినిథులు పాల్గొన్నారు. ఇందులోనే 'నిజాం రాష్ట్ర ఆంధ్రజన కేంద్రసంఘం' ఆవిర్భవించింది. ఈ సంఘం సభలు 1924 మార్చిలో నల్లగొండలోనూ (రెండవది), 1925 ఫిబ్రవరిలో మధిరలోనూ (మూడవది) జరిగాయి. నిజాం ప్రభుత్వం అనుమతి ఇవ్వని కారణంగా 1928 మేలో సూర్యాపేటలో జరిగే సభవరకూ మధ్యకాలంలో సభలు జరగలేదు. అంటే నాలుగవ మహాసభ 1926లో జరగాల్సింది 1928లో జరిగింది. సాధారణంగా ఈ ఆంధ్రజన కేంద్రసంఘం సభలతో గ్రంథాలయ సభలూ, యువజన, వైశ్య యువజన, సంఘ సంస్కరణ, మహిళాసభలు కూడా జరుగుతుండేవి.
గ్రంథాలయాలు, పఠనాలయాలు, అప్పుడున్న తెలుగు పత్రికలు తెలంగాణాలోని తెలుగు ప్రజల్లో సాంస్కృతిక చైతన్యానికి విశేషంగా దోహదం చేశాయి. తెలుగు చరిత్రలో పరిశోధన చేసి కృషిచేయడం, తెలుగు ప్రజలకు తమ భాషలో, సంస్కృతిలో ఆసక్తి కలిగించడమే కాకుండా దాన్ని రక్షించుకోవాలన్న ధైర్యస్థయిర్యాల్ని కలిగించడం ఈ అన్ని సంఘాల ఆశయం. దానికి ఆనాడు ఉన్నవ వెంకట్రామయ్యను పూర్తికాలపు ప్రచారకునిగా ఈ సంఘం నియమించింది. ఈ సంఘం ఆశయాల్ని ఊరూ వాడా ప్రచారం చేశారాయన. ఈ కృషి క్రమంగా సమన్వయం చెంది 1930లో జోగిపేటలో జరిగిన నిజాం రాష్ట్ర ప్రథమ ఆంధ్ర మహాసభగా రూపుచెందింది. సురవరం ప్రతాపరెడ్డి అధ్యక్షులు. 1931లో భువనగిరిలో బూర్గుల రామకృష్ణారావు అధ్యక్షతన రెండో మహాసభ, 1934 ఖమ్మంలో పులిజాల వెంకటరంగారావు అధ్యక్షతన మూడో మహాసభ, 1935లో సిరిసిల్లలో మాడపాటి హనుమంతరావు అధ్యక్షతన నాలుగో మహసభలు జరిగాయి. 1936లో కొండా వెంకటరంగారెడ్డి, 1937లో ముందుముల నరసింగరావు (నిజామాబాద్) అధ్యక్షతన సభలు జరిగాయి.
1937 నుండి 1944 సభలవరకూ జరిగిన అన్ని ఆంధ్ర మహాసభల్లోనూ రావి నారాయణరెడ్డి నాయకత్వం కింద అతివాద భావాలు వెలువడటం ఆరంభమయ్యాయి. కార్యవర్గంలో చురుకుదనం రావాలనీ, కేవలం స్వాతంత్ర్య కాంక్షను నిజాం ప్రభువుకు విన్నవిస్తే సరిపోదన్న భావం ఈ యువకుల్లో ఉండేది. బద్దం ఎల్లారెడ్డి, ఆరుట్ల సోదరులు, ఇంకా అనేకులు ఈ వర్గంలో ఉండేవారు.

మన చరిత్ర: తెలంగాణలో ఆంధ్రోద్యమ ఆరంభం

1901లో హైదరాబాద్ నగరంలో శ్రీ కృష్ణదేవరాయాంధ్ర భాషానిలయం ఏర్పడింది. కొమర్రాజు లక్ష్మణరావు, రావిచెట్టు రంగారావు, మునగాల రాజా నాయని వెంకటరంగారావు దీన్ని తెలుగు గ్రంథాలయంగా స్థాపించారు. దీని తర్వాత వరుసగా తెలంగాణా అంతటా గ్రంథాలయాలు ఆవిర్భవించాయి. ఇవి నాడు కేవలం పఠనాలయాలుగా మాత్రమే కాకుండా పాఠశాలలు, వయోజన విద్యానిలయాలు, సాంస్కృతిక, రాజీయాభిప్రాయాల చర్చావేదికలుగా కూడా ఉపయోగపడుతుండేవి.
సరిగ్గా అదే కాలంలో ఇక్కడ యాదవ, ముదిరాజ, మున్నూరు, పద్మశాలి, గౌడ తదితర వర్ణాలవారి సభలూ జరగడం ఆరంభమయ్యాయి. సంఘ సంస్కరణ, జీవరక్షా ప్రచారాలు కూడా ముమ్మరమయ్యాయి. హిందూ సంఘ సంస్కార సభ, ఆది హిందూ సేవాసమితిలాంటి సంస్థలు ఆవిర్భవించాయి. నాడిక్కడున్న పత్రికలు చాలా తక్కువ. నీలగిరి, గోలకొండ, తెనుగు ప్రతిభ, సుజాత వంటివి ఉండేవి. ఉర్దూలో అనేక పత్రికలుండేవి.
తెలంగాణా ప్రాంతం ఉన్న చారిత్రక పరిస్థితిననుసరించి విభిన్న భాషలవారూ ఉన్నారు. ఇక్కడి తెలుగువారికి కన్నడిగులు, మహారాష్ట్రులు, ఉత్తర హిందూస్థానీయులు, మహమ్మదీయులవంటి ఆంధ్రేతర భాషీయులతో సత్సంబాంధాలుంటుండేవి.
1921లో ఓ సంఘటన జరిగింది. నవంబరులో హైదరాబాద్‌లోని వివేకవర్థినీ థియేటరులో హిందూ సంస్కార సభలు జరిగాయి. ఆ సభలకు సరళాదేవి చౌధరాణి అధ్యక్షత వహించారు. అనేకమంది వక్తలు హిందీ, ఉర్దూ, మరాఠీ, ఇంగ్లీషు భాషల్లో మాట్లాడారు. అల్లంపల్లి వెంకట్రామారావు అనే న్యాయవాది తెలుగులో మాట్లాడటం ఆరంభించగానే సభలోని ఆంధ్రేతరులు అల్లరిచేయడం ఆరంభించారు. సభలో ఈలలు, కేకలు. సభాధ్యక్షురాలు కూడా వక్తను ఆపడానికి ప్రయత్నించారు. వెంకట్రామారావు తమ ఉపన్యాసం ఆపక తప్పిందికాదు. తెలుగువాళ్లలో ఈ సంఘటన ఆవేశానికి దారితీసింది. తర్వాత కొద్ది రోజులకు హైదరాబాద్‌లోని ట్రూప్ బజారులో ఉన్న టేక్‌మాల్ రంగారావు ఇంట్లో తెలుగువాళ్లు సమావేశమై 'ఆంధ్రజన సంఘం' అనే పేరుతో ఓ సంఘాన్ని ఏర్పాటుచేశారు. మాడపాటి హనుమంతరావును కార్యదర్శిగా ఎన్నుకున్నారు. హైదరాబాద్ సంస్థానంలో ఆంధ్రోద్యమంగా పైకి రావడానికి అది నాంది.

కవిత: ఓ తెలు'గోడు'!

కలత చెందమాకే అమ్మా!
క్షేమమేనే నేను
అయ్యాళ 'మాకు తప్పలేదు,
నీకెందుకురా మగ్గం గుంట?
హైద్రాబాదెళ్లి ఉద్యోగమేదన్నా చేసుకో' అంటా
బలవంతంగా తరిమావ్
ఇయ్యాళ 'నాన్నా! హైద్రాబాదులో
ఒకటే గొడవలంట కదరా
నీకేమవ్వుద్దోనని బయంగా ఉందిరా' అంటా
కలవరపడ్తున్నావ్
అప్పుడు తరిమిదీ నువ్వే
ఇప్పుడు భయపడ్తోందీ నువ్వే

అయినా నువ్వు మాత్రం కలగన్నావా
రోజులిట్లా మారతాయనీ
ఇన్నేళ్ల తర్వాత
నువ్వెందుకు వొణికిపోతున్నావో
నాకు తెలుస్తానే ఉందమ్మా
ఇయ్యాళ విగ్రహాలు పడగొట్టినోళ్లు
రేపు మనుషుల్ని కొట్టకుండా ఉంటారా?
ఇది నీ ప్రశ్న
నీలాంటి అమ్మలందరి ప్రశ్న

ఈ నగరానికొచ్చినప్పుడు
నేనున్నది తెలంగాణ అనీ
అది నాది కాదనీ తెల్వదే అమ్మా
ఈ ఆంధ్ర, తెలంగాణ
పంచాయితీ ఏందో అస్సలు తెల్వదే
'మన హైద్రాబాద్' అనుకునే
నువ్వు పంపిచ్చావు.. నేనొచ్చానే
'సీమాంధ్ర' అంటా
ఓ కొత్తమాటని పలుకుతున్నారే
నిన్న మొన్నటిదాకా
భుజం మీద చేతులేసి తిరిగిన
నా తెలంగాణ మిత్రులు
ఇయ్యాళ అదోరకంగా, అపనమ్మకంగా
నావంక చూస్తున్నారే
వాళ్లేమన్నా పడాలంటనే
నేను చేసిన తప్పేందే అమ్మా!

తెలంగాణ కోసం కొట్లాడాల్సింది
కూటి కోసం వచ్చిన
మామూలు జనంతో కాదనీ
అధికారం చేతుల్లో పెట్టుకుని
తమ లాభం మాత్రమే చూసుకునే,
మనుషుల మధ్య ప్రాంతీయ ద్వేషాలు రగిల్చే
ఓటు రాజకీయాలు చేసే వాళ్లతోననీ
తెలిసినోళ్లు కూడా
తెలీనట్లు ఊరుకుంటున్నారే

కులం ఓ మత్తు
మతం మరింత మత్తు
ఇయ్యాళ 'ప్రాంతం' లేదంటే 'స్థానికం'
మహా మహా మత్తు అయిపోతోందే
'మీరేమిట్లు?' నుంచి 'మీదే ఊరు?' కాడికి
వొస్తున్నారే జనం
'మనమంతా భారతీయులం' ఒట్టిమాట
ఇయ్యాళ ఫలానా రాష్ట్రీయులం
రేపు ఫలానా జిల్లా వాళ్లం
ఎల్లుండి ఫలానా ఊరోళ్లం
ఆవులెల్లుండి ఫలానా వీధోళ్లం
ఆ తర్వాత రోజు పక్కింటోడూ
మన శత్రువేనమ్మా

ఎవడి అస్తిత్వం వాడిదే
ఎవడి బలం వాడిదే
బలవంతుడిదే రాజ్యమమ్మా
భయపడమాకే అమ్మా
నాకు మంచితనం మీదా
మనిషితనం మీదా నమ్మకం పోలేదే
ఈ రోజుకైతే క్షేమమేనే నేను!

-ఆంధ్రజోతి డైలీ, ఏప్రిల్ 1, 2011

Movies: Terror December

డిసెంబర్ అంటేనే టాలీవుడ్ వణికిపోతోంది. ఆంధ్ర, సీడెడ్, నైజాంలతో కూడిన ఎగ్జిబిషన్ రంగం ఆందోళన చెందుతోంది. తెలంగాణ రాష్ట్ర ఏర్పాటుకు సంబంధించి జస్టిస్ శ్రీకృష్ణ కమిటీ డిసెంబర్ చివర్లో నివేదిక ఇవ్వాలి. అనుకూలంగా ఇచ్చినా, వ్యతిరేకంగా ఇచ్చినా తిరిగి ఉద్యమాలు రాజుకుని సినిమాలు నష్టపోతాయని ఈ వర్గాల భయం. జనవరిలో సంక్రాంతికి పెద్ద సినిమాలే విడుదలకి సిద్ధమవుతాయి. వీటి గతేమిటో ఎవరికీ అంతుపట్టడం లేదు. ఇదిలా వుంటే, ఒక అగ్రహీరోతో ఒక ప్రముఖ నిర్మాత అనుకున్న సినిమా సందిగ్ధంలో పడింది. కారణం పైన చెప్పుకున్నదే. జనవరిలో ఈ సినిమా పరిస్థితి ఎలా ఉంటుందోననీ, అందువల్ల హీరో సహా డైరెక్టర్, హీరోయిన్ తమ పారితోషికాల్లో సగమే తీసుకోవాలనీ, మిగిలిన సగం అప్పటి పరిస్థితిని బట్టి చూసుకుందామని ఆ నిర్మాత ప్రతిపాదించినట్లు సమాచారం. దీనిమీద ఏకాభిప్రాయం కుదరక సినిమా వాయిదా వేసుకున్నారని ఫిలింనగర్ భోగట్టా.

Movies: Why partiality on Telangana films?

నేటి ప్రత్యేక తెలంగాణా ఉద్యమంతో ఏమాత్రం సంబంధం లేని తెలంగాణా నేపథ్య చిత్రాల్ని కొన్ని ప్రాంతాలవారే ఆదరించడం, కొన్ని ప్రాంతాలవారు నిరాకరించడం సబబేనా? 'కొమరం భీమ్', 'వీర తెలంగాణా' సినిమాల గురించే నేను ప్రస్తావిస్తున్నది. అమాయక గిరిజనులపై నిజాం పాలకుల, ఆనాటి పోలీసుల దుర్మార్గాల్ని ఎదిరించి, గోండుల స్వేచ్ఛా స్వాతంత్ర్యాల కోసం ప్రాణాలొడ్డి పోరాడిన గోండు వీరుని కథతో 'కొమరం భీమ్' వస్తే, 1945-50 మధ్యకాలంలో నిజాం పాలకుల దౌర్జన్యాల్ని నిరసిస్తూ తెలంగాణా రైతాంగ సాయుధ పోరాటం మహోదృతంగా జరిగింది. ప్రపంచంలోనే ఇలాంటి పోరాటం ఎక్కడా జరగలేదని ప్రపంచ మేధావులే కొనియాడిన ఆ పోరాటంపై ఆర్. నారాయణమూర్తి 'వీర తెలంగాణా' తీశారు. ఈ రెండు సినిమాలకూ, ప్రత్యేక తెలంగాణతో కానీ, నేటి రాజకీయాలతో కానీ ఎలాంటి సంబంధం లేదు. అయినా ఆ సినిమాలవేపు మన కోస్తాంధ్ర, రాయలసీమ సోదరులు కన్నెత్తి చూడలేదు. అవి బాగాలేక కాదు. తెలంగాణ నేపథ్యం నుంచి వచ్చాయనే భావనతో. 'కొమరం భీమ్' సినిమా కేవలం తెలంగాణ ఏరియాలోనే విడుదలైతే, 'వీర తెలంగాణా'ను తెలంగాణతో పాటు కొన్ని కోస్తా, సీడెడ్ ఏరియాల్లో రిలీజ్ చేశారు. కానీ జనం అసలు రాకపోవడంతో ఆ ప్రింట్లను కూడా తెలంగాణ ప్రాంతాల్లోనే నారాయణమూర్తి రిలీజ్ చేయాల్సి వచ్చింది.
'కొమరం భీమ్'ని 20 ఏళ్ల క్రితమే డైరెక్టర్ అల్లాణి శ్రీధర్ రూపొందించారు. 1990 సంవత్సరపు నంది అవార్డుల్లో ఆ సినిమా ఉత్తమ చిత్రం, ఉత్తమ దర్శకుడు అవార్డుల్ని సాధించింది. విమర్శకుల ప్రశంసలూ దానికి దక్కాయి. 20 ఏళ్ల తర్వాత థియేటర్లలో విడుదలకు నోచుకున్న ఆ సినిమా తెలంగాణలో 50 రోజులు పూర్తి చేసుకుంది. కానీ ఆంధ్రా, రాయలసీమల్లో మాత్రం దాన్ని పట్టించుకున్నవాళ్లే లేరు. హాలీవుడ్, బాలీవుడ్ నుంచి దిగుమతి అవుతున్న, తమిళం నుంచి వస్తున్న డబ్బింగ్ సినిమాల్ని కూడా ఆదరిస్తున్న మన సినిమా ప్రియులు మన తెలుగు సినిమాల విషయంలో ఇలా పక్షపాతం చూపించడం కరెక్టేనా?