Friday, April 27, 2018

Short Story: Sidi Maanu

ఎడ్లబండి పల్లంలోకి వచ్చింది. ఒక్కసారిగా జోడెద్దులు జోరందుకున్నాయి. దాంతో పట్టుతప్పిన కావేరి వెనక్కి తూలింది. రామచంద్ర పట్టుకోనట్లయితే కింద పడిపోయేదే. "అమ్మో" అంటూ రామచంద్ర గుండెల మీద తలవాల్చి అతన్ని గట్టిగా పట్టేసుకుంది.

అబ్బాయిని గట్టిగా పట్టుకొని కూర్చో అమ్మాయ్" అన్చెప్పింది రామచంద్ర తల్లి రత్నాంబ. సిగ్గుపడింది కావేరి. సరిగా కూర్చొని, పక్కనే ఉన్న కర్రను పట్టుకుంది. బండిలో కూర్చొని ఉన్న మిగతా ఆడాళ్లు ఆ జంటను చూసి ముసిముసి నవ్వులు నవ్వుకున్నారు.

ఆ బండే కాదు, ఎన్నో బళ్లు వరుసగా ఒకదాని తర్వాత ఒకటిగా పోతున్నాయి, నాగార్పమ్మ శిడి ఉత్సవాన్ని చూడ్డానికి. నాగార్పమ్మ (నాగవరపమ్మ) అంటే గ్రామ దేవత. రైలుకట్ట మీదుగా కొత్త కాల్వ బ్రిడ్జి దాటి జీడిమామిడి తోటల మధ్య నుంచి ఇసుకలో పోతే అల్లంత దూరంలో మామిడి తోటల మధ్య కొలువు తీరిన నాగర్పమ్మ గుడికెళ్లాలంటే సొన దాటుకుని పోవాలి. ఎంత ఎండాకాలమైనా నీళ్లుండటం ఆ సొన విశేషం. ఎడ్ల బళ్లు సొన అవతల ఆగిపోయాయి. బళ్లు తోలేవాళ్లు బళ్లనీ, ఎద్దుల్నీ అక్కడి మామిడి చెట్లకి కట్టేసి, ఎద్దుల ముందు గడ్డిమోపులు పడేస్తున్నారు.

మగాళ్లు ఫ్యాంట్లు, ఆడాళ్లు చీరలు మోకాళ్ల దాకా ఎత్తి పట్టుకుని సొనలో దిగారు. చీరెత్తి పట్టుకోవాలంటే ఎక్కడ లేని సిగ్గూ, బిడియం ఆవరించాయి కావేరిని. "నా వల్ల కాదు" అంది చిన్నగా రామచంద్రతో.

"అయితే చేతుల్లో ఎత్తుకొని తీసుకెళ్లేదా?" అన్నాడు సరదాగా కన్నుగీటుతా.

"ష్" అంటా కళ్లతో కాస్త కోపాన్ని అభినయించి, చీర కుచ్చిళ్లు కాస్త ఎత్తి పట్టుకుని నీళ్లలోకి దిగింది. చల్లగా తగిలాయి నీళ్లు. ఆమె చేయి పట్టుకొని, చిన్నగా నడిపిస్తూ ఇవతలకి తీసుకు వచ్చాడు రామచంద్ర.

"అబ్బా" అంది కావేరి.

"ఏంటి?" కంగారుగా అడిగాడు.

"కాలిమీద ఏదో కుట్టింది."

ఏదో అర్థమైనట్లు ఆమెను అక్కడే ఉన్న బండరాయి మీద కూర్చోబెట్టి, ఆమె కాలిని చేతుల్లోకి తీసుకుని చూశాడు. పిక్కమీద నల్లగా జలగ! గట్టిగా లాగేసి, టక్కున నీళ్లలోకి విసిరేశాడు. అప్పటికే అది నెత్తురు తాగిన దానికి గుర్తుగా ఎర్రటి చార.

"ఏంటది?" అడిగింది.

"అది జలగ. సిటీ అమ్మాయివి కదా, ఇప్పటి దాకా చూసుండవు. అవునా" అన్నాడు. అవునన్నట్లు తలూపింది.

"ఏం కాదుగా?" అడిగింది, కాలివంక చూసుకుంటా.

"ఏం కాదు. నేనున్నానుగా" ధైర్యం చెప్పాడు.

గుడివద్ద గోలగోలగా అరుపులూ, "నాగార్పమ్మకీ జై" అన్న కేకలూ వినిపించాయి.

"రా.. రా..." అంటూ అమెను అటు తీసుకుపోయాడు.

శిడిమానును పైకి లేపుతున్నారు. పెద్ద దూలానికి చివర బోను, ఆ బోనులో మేక. దూలాన్ని పూర్తిగా పైకిలేపారు. పూజారి ఏవో మంత్రాలు చదివి, "కానీయండి" అనగానే అక్కడున్న జనం చేతుల్లోని పూలు, అరటిపళ్లు పైకి విసిరి వేస్తున్నారు. వాటిలో కొన్ని బోనుకీ, దాని లోపల ఉన్న మేకకీ తగులుతున్నాయి.

రామచంద్ర, కావేరి కూడా పూలు విసిరారు.

"భలే ఉంది ఈ ఆచారం. ఆ మేకనే చేస్తారు?" అడిగింది కావేరి.

"అమ్మవారికి బలిస్తారు. అలా చేస్తే ఊళ్లో బాగా వానలు పడతాయనీ, కరువు కాటకాలు ఉండవనీ జనం నమ్మకం" చెప్పాడు.

"అయ్యో పాపం మేక" అంది జాలిగా.

"ఇప్పుడు నయం. దాని మీదకు పూలు విసిరేస్తున్నారు. ఒకప్పుడైతే టెంకాయలు విసిరేసేవాళ్లు. అవి తగిలి ఆ మేక ఎంత నరకం అనుభవించేదో."

"మరి టెంకాయల బదులు పూలెందుకేస్తున్నారు?"

"దానికో చిన్న కథుంది. వింటానంటే చెబుతా."

"సరే"

వాళ్లమ్మకు చెప్పి కావేరిని గుడి వెనకున్న మామిడి తోటలోకి తీసుకుపోయాడు రామచంద్ర. ఒక చెట్టుకింద శుభ్రం చేసుకుని కూర్చున్నారు.

"ఇంత ఎండలోనూ ఎంత హాయిగా ఉందిక్కడ. ఇలాంటి చోట ఇల్లు కట్టుకొని ఉంటే ఇంకెంత బావుంటుందో" అంది కావేరి, అతడి భుజం మీద తలవాల్చి.

"అమ్మాయిలో భావుకత్వం ఉబుకుతుందే" అన్నాడు, గాలికి ముఖం మీద పడుతున్న ఆమె ముంగురుల్ని సరిచేస్తా.

"సరే సరే. ఇందాకటి కథ చెప్పు" అంది, అతడి చేతిమీద గీతలూ గీస్తా.

గొంతు సవరించుకున్నాడు రామచంద్ర. "దాదాపు ఇరవై ఏడేళ్ల కింద జరిగిన కథ.. కాదు సంఘటన ఇది.." అంటా మొదలు పెట్టాడు.

*   *   *

పదేళ్ల కొడుకు చిన్నాని వెంటబెట్టుకుని వెళ్లాడు మల్లయ్య, నాగార్పమ్మ శిడి ఉత్సవానికి. శిడిమాను తిప్పడానికి కొంత సమయం పడుతుందని తెలిసి గుడెనక ఉన్న తమలపాకుల తోటలోకెళ్లారు తండ్రీ కొడుకులు.

వాళ్లమాదిరే కొంతమంది ఆ తోటలో తిరుగుతూ కాలక్షేపం చేస్తుంటే, ఇంకొంతమంది పేకాడుతూ కూర్చున్నారు. చిన్నాకి ఆ తోటలో ఉంటే చాలా హాయిగా అన్పిచ్చింది. తమలపాకుల పాదులు, పందిళ్లకు పాకిన తమలపాకుల తీగలు, మధ్యమధ్యలో మామిడి చెట్లు, ఆ పాదులకు ఆనుకొని మొదలైన అరటి తోటలు.. బయట మండిపోతున్న రోహిణీ కార్తె ఎండలకు విరుద్ధంగా చల్లటి వాతావరణం. అక్కణ్ణించి కదలాలనిపించలేదు.

"నాన్నా. నాకా మావిడికాయ కావాలి" అనడిగాడు చిన్నా, ఓ చెట్టుకు కనిపిస్తున్న మామిడికాయను చూపిస్తా. తిరనాళ్లకొచ్చే జనం దులిపేస్తారనే భయంతో తోటలోని మామిడికాయల్ని రెండు రోజుల ముందే యజమాని కోసేశాడు. కనిపించలేదేమో ఆ ఒక్క మామిడికాయ మిగిలిపోయింది.

మల్లయ్య ఎగిరాడు కానీ ఆ కాయ అందలేదు.

"చెట్టెక్కి కోస్తా" అన్నాడు చిన్నా. "సరే"నని కొడుకుని చెట్టెక్కించాడు మల్లయ్య.

కష్టపడి ఆ కాయని ఎట్లాగో పట్టుకొని కోశాడు చిన్నా. కిందకు దిగుతున్న అతడికి గుడి దగ్గిర శిడిమాను పైకిలేస్తున్న సన్నివేశం కనిపించింది.

"నాన్నా. అక్కడ మేకను పైకి లేపుతున్నారు" అని చెప్పాడు.

"అదేరా శిడి. తొందరేం లేదులే. నెమ్మదిగా దిగు" చెప్పాడు మల్లయ్య. కానీ అప్పటికే ఆలస్యమైంది. ఆదరాబాదరాగా దిగేంతలో కాలు పట్టుతప్పింది. సర్రున జారిపోయాడు చిన్నా. నయం. కిందపడలేదు. మొదలు నుంచి కొమ్మలు వేరయ్యే చోట పడ్డాడు. ఒక కొమ్మని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు, కిందపడకుండా.

"అరెరే..." అంటా కొడుకుని కిందికి దించాడు మల్లయ్య.

చేతిమీద చల్లగా ఏదో పడింది. చూస్తే నెత్తుటి చుక్క. అప్పటికే చేయి చూసుకుంటున్నాడు చిన్నా. ఎడమచేయి మధ్యలో చర్మం చీరుకుపోయి ఎర్రగా కనిపిస్తోంది. ఆ నెత్తుటి వెనుక తెల్లటి చర్మం.

గబగబా దగ్గర్లో ఉన్న ఏదో మొక్క ఆకుల్ని కొన్ని తుంచి, వాటిని గట్టిగా వొత్తాడు. రసం బొట్లు బొట్లుగా గాయం మీద పడ్డాయి. మంటతో "అమ్మా" అన్నాడు చిన్నా.

"ఓర్చుకో. దెబ్బ తొందరగా మానిపోతుంది ఈ రసంతో" ధైర్యం చెప్పాడు మల్లయ్య.

ఇద్దరూ శిడిమాను కాడికి పోయారు. శిడి పూర్తిగా పైకిలేచింది. దూలాన్ని కింద స్తంభానికి గట్టిగా కట్టేశారు. బోనులో ఉన్న మేక మొహాన పసుపు, కుంకుమ బొట్లు. మెడలో దండ.

ఏవో మంత్రాలు చదువుతా "కానియ్యండి" అన్నాడు పూజారి.

మరుక్షణం అక్కడే ఉన్న ఒక పెద్దాయన, చేతిలోని టెంకాయని గట్టిగా విసిరాడు. అది మేక మొహంవేపు బోనుకు గట్టిగా తగిలింది. ఠప్పున పగిలింది కాయ. ముక్కలు చెల్లా చెదురుగా పడ్డాయి. మేక భయంతో "మే.. మే.." అనరిచింది.

ఆ తర్వాత అక్కడున్నవాళ్లంతా టెంకాయలు మేకమీదికి విసురుతున్నారు. విపరీతమైన భయంతో మేక అదేపనిగా అరుస్తోంది. బోనుకు తగిలి పగిలిన కొబ్బరి చిప్పలు కొన్ని దాని వొంటికి తగులుతున్నాయి. అది కేకలు పెడుతుంటే కిందనున్న జనం కేరింతలు కొడుతున్నారు. రాక్షసానందంతో ఈలలు వేస్తున్నారు. చూసిన చిన్నా "అయ్యో పాపం మేక" అన్నాడు జాలిగా.

మేక పడుతున్న బాధ చూస్తుంటే చిన్నారి చిన్నా గుండెను ఎవరో మెలి తిప్పుతున్నంత బాధగా ఉంది. పొట్టలో దేవినట్లుగానూ ఉంది. కళ్లముందు ఒక ప్రాణమున్న మేకని అట్లా కొట్టి హింసిస్తూ అక్కడి జనం ఎట్లా ఆనందం పొందుతున్నారో అతడికి అర్థం కావడం లేదు.

"నాన్నా, పాపం ఆ మేకని అట్లా బాధపెట్టడమెందుకు? చూడు అదెట్లా వొణికిపోతోందో. ఒకేసారి దాన్ని చంపెయ్యొచ్చు కదా?" అడిగాడు తండ్రిని బాధగా.

కొడుక్కి ఏమని చెబుతాడు మల్లయ్య. "అది ఆచారంరా అబ్బాయ్. మనం ఏమీ చెయ్యలేం. ఆచారాన్ని మార్చలేం" అన్నాడు.

తండ్రి మాటలు చిన్నాకి నచ్చలేదు. కానీ తండ్రి ఈ విషయంలో ఏమీ చెయ్యలేడనే సంగతి అర్థమైంది. మేక పడుతున్న కష్టం, దాని కదలికల్లో తెలుస్తున్న మరణ భయం అతడి చిట్టిగుండెని నిలవనీయకుండా చేస్తోంది.

ఆ పనిని ఎట్లాగైనా అడ్డుకోవాలి. మేకని కాపాడాలి. కానీ ఎట్లా? కింద వందలమంది జనం.. ఎక్కడెక్కణ్ణించో వొచ్చి ఈ దారుణమైన పనిని చూస్తా ఆనందం పొందుతున్న వాళ్లని ఎట్లా ఆపడం?

చిన్నా ప్రాణం కొట్టుకుపోతోంది. ఒకటే ధ్యాస. ఆ దారుణాన్ని ఆపాలి. మేకని ఆ హింస నుంచి కాపాడాలి. ఎక్కణ్ణించి వొచ్చిందో అంత మొండి ధైర్యం!

తండ్రి చేతిని వొదిలించుకుని సర్రున పరిగెత్తాడు. మల్లయ్య తేరుకునేలోపే శిడిమాను దూలం వొద్దకు చేరుకున్నాడు.

"రేయ్ చిన్నా.. అబ్బాయ్.. ఆగరా.. ఎక్కడికి?" అంటా వెంటపడ్డాడు మల్లయ్య. అక్కడి జనం ఆశ్చర్యంగా, కళ్లు పెద్దవి చేసుకుని చూస్తున్నంతలోనే దూలం మీదికి ఎగిరి, పైన పడుకుని, గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. బల్లిలా దానిపై పాక్కుంటూ పోయాడు.

మల్లయ్య గుండె గుభేల్మంది. ఓవైపు జనం శిడిమాను మీదికి టెంకాయలు విసిరి కొడుతూనే ఉన్నారు. అవి చిన్నాకి తగిలితే.. వొణికిపోయాడు. వొళ్ళంతా చెమట్లు పట్టేశాయి.

"రేయ్ అబ్బాయ్. ఏం చేస్తున్నావ్. కిందికి దిగరా. ప్రెమాదంరా. దెబ్బలు తగుల్తాయిరా" అని కేకలు పెట్టాడు. జనం గోలలో అతడి మాటలు చిన్నాకి వినిపించలేదు. వినిపించినా పట్టించుకునే స్థితిలో లేడు.

దూలంపైన పాక్కుంటూ బోను దగ్గరకు చేరుకున్నాడు చిన్నా. అసలే అంతకుముందు చెట్టుమీద జారి చీరుకుపోయిన చెయ్యి. పాకుతుంటే రాపిడై నెత్తురు కారుతోంది. బాధను పంటి బిగువున ఓర్చుకుంటా బోనుని పట్టుకున్నాడు. టెంకాయలు విసరొద్దని అడ్డంగా చేయ్యి ఊపాడు.
అతణ్ణి చూస్తున్నా, జనం టెంకాయలు విసరడం ఆపలేదు.

"అయ్యా ఆపండి. టెంకాయలు విసరమాకండి" అని గట్టిగా అరుస్తున్నాడు మల్లయ్య ఏడుస్తా. అంతలోనే జరగరానిది జరిగిపోయింది. ఒక టెంకాయ నేరుగా చిన్నా తలని బలంగా తాకింది. "అమ్మా" అని కేకేశాడు. అతడి చేతులు బోనుని వొదిలేశాయి. పట్టు తప్పిపోయింది. ఆమైనే కిందపడ్డాడు.

"అబ్బాయ్ చిన్నా" అని పెద్దగా అరుస్తా చేతులు చాపాడు మల్లయ్య. నేరుగా అతడి చేతుల్లో పడ్డాడు చిన్నా. అంత పైనుంచి పడటంతో, ఆ బరువుని తట్టుకోలేక మల్లయ్య కిందపడ్డాడు. నయం. రాయిపై పడకుండా ఇసుకలో పడ్డాడు. ఒక్కసారిగా అక్కడ కోలాహలం. ఎవరో ఆపినట్లే టెంకాయల ప్రవాహం ఆగిపోయింది. అంతా ఆ తండ్రీకొడుకుల చుట్టూ మూగారు. చిన్నా నుదుటి మీంచి ధారగా నెత్తురు. అతడు స్పృహలో లేడు. ఒకాయన నాడి చూశాడు.

"పిల్లాడు బతికే ఉన్నాడు" అన్నాడు. ఇంకొకతను గబగబా ఏదో ఆకుపసరు చిన్నా తలపై పిండాడు.

మంటకి అటూ ఇటూ కదిలాడు చిన్నా.

"వేలెడంత లేడు. ఎంత పని చేశాడు. ఎందుకెక్కాడు శిడిమీదికి?" అందరి నోటా ఇవే మాటలు.

*     *     *

"ఆ రోజుతో శిడిమాను మీదికి టెంకాయలు విసరడం ఆగిపోయి, పూలదండలు విసరడం మొదలయ్యింది. అప్పట్నించీ ప్రాణభయంతో మేక అరుపులు లేవు. దాని బలి ఆగిపోకపోవచ్చు. కానీ గంటలకొద్దీ అది పడే హింస మాత్రం ఆగింది" చెప్పి ఆగాడు చతుర్వేది.

"ఇదంతా నీకెట్లా తెలుసు? అంతా చూసినట్లే చెప్పావు" అడిగింది కావేరి.

"నాకు తెలుసు. నేను చూశా" అన్నాడు సన్నగా నవ్వుతూ.

ఏదో గుర్తుకు వొచ్చినట్లు అతడి నుదుటి వొంక పరీక్షగా చూసింది. నుదుటిపై జుట్టు మొదలయ్యే చోట నల్లటి గాయం మచ్చ. గబుక్కున అతడి డమ చెయ్యి పట్టుకొని చూసింది. మోచేతి పైభాగంలో పెద్ద గాయం గుర్తు.

"అమ్మదొంగా.. చిన్నా.." అంది కావేరి అతడి జుట్టులోకి వేళ్లు పోనిచ్చి అటు ఇటూ కుదుపుతా..

- - గోతెలుగు డాట్ కాం ఆన్‌లైన్ వార పత్రిక, 5 జూన్ 2015.

Short Story: JWALA

మొదటిసారి చూసినప్పుడే ప్రతిమ తెలివైన పిల్ల అనిపించింది. అప్పుడామెకు పదహారేళ్లు ఉంటాయి. పొట్టిసుబ్బయ్యపాలెం బీచ్ మీదుగా నడచుకుంటూ జీడిమామిడి తోట కాడికి కల్పనతో కలిసి వెళ్తున్నప్పుడో, లేదంటే ఇద్దరం కలిసి ద్విపాత్రల నాటకాలను రిహార్సల్స్ వేస్తుంటేనో తను తరచూ కనిపిస్తుంటుంది.

ఓ వైపు జూనియర్ కాలేజీలో జువాలజీ లెక్చరర్‌గా పనిచేస్తూ, మరోవైపు ఏకపాత్ర నాటికలూ, కల్పనతో కలిసి రెండేళ్ల నుంచీ ద్విపాత్రల నాటికలూ, నాటకాలూ వేస్తూ వస్తున్నా. ఈ రెండేళ్లలో రెండు నాటకాలు ఢిల్లీలోని సంగీత నాటక అకాడమీలో ప్రదర్శనకు నోచుకోవడం, ఆ విషయం పత్రికల్లో, టీవీ చానళ్లలో ప్రముఖంగా రావడంతో మా ప్రాంతంలో అధ్యాపకుడిగానే కాకుండా, రంగస్థల కళాకారుడిగా కూడా నా పరపతిని పెంచింది. కల్పన కూడా మంచి కళాకారిణి అనే పేరొచ్చింది.

నా ఆనందాన్ని ఆవిరి చేస్తూ కల్పన ప్రాణాంతక బ్రైన్ కేన్సర్‌కు గురయ్యింది. కొంత కాలంగా రంగువెలిసిపోయిన బొమ్మలాగా తయారయ్యింది. హైదరాబాద్‌లో పేరొందిన కేన్సర్ హాస్పిటల్‌కు తీసుకుపోయాను. ఆమె జబ్బుని నయం చేయడానికి డాక్టర్లు విశ్వ ప్రయత్నాలు చేస్తున్నారు. ఆరోగ్యంగా ఉన్నప్పుడు ఆమె సౌందర్యాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయినవాళ్లు, ఇప్పుడు సానుభూతి వ్యక్తం చేస్తుంటే తట్టుకోలేకపోతున్నా. ఇప్పుడు కూడా ఆమె చెంపలు నునుపుగానే ఉన్నా, వాటిలో జీవం కనిపించడం లేదు. ఒకప్పుడు మృదువుగా, పిరుదుల దాకా వేలాడుతూ ఆమె అందానికి తావి అబ్బినట్లుగా ఉండే జుట్టు పెళుసుగా, కురచగా మారింది. ఆ స్థితిలోనూ ఆమె స్టేజిపై నటిస్తోంది. అయితే ఒకప్పటి అల్లరి ఆమెలో లేదు. నన్ను ప్రేమలో పడేసి, మా పెద్దల్ని ఎదిరించి నేను పెళ్లి చేసుకునేదాకా వదిలిపెట్టలేదు తను. అట్లాంటి కల్పన ఇలా అయిపోతున్నందుకు మనసులో ఎంత వేదనా, తుఫానూ చెలరేగుతున్నాయో!

ఓ ఆదివారం మధ్యాహ్నం, సాయంత్రంగా మారబోతున్న వేళ.. సూర్యుడు కిందికి దిగుతున్నాడు. పడమటి ఆకాశం ఎర్రనవుతోంది. ఆ సంధ్య వెలుగులో సముద్రానికి అభిముఖంగా నిల్చుని కల్పనకు వీపు చూపిస్తూ, రావణునిగా అభినయిస్తున్నా. కల్పనది మండోదరి పాత్ర.ఆ సమయంలో కల్పనకు ఎదురుగా కాస్తంత దూరంలో నిల్చొని, ఇటువైపే చూస్తోంది ఓ అమ్మాయి. డైలాగులు చెబుతూ కల్పన వైపు చూసినప్పుడు, నా కళ్లల్లో మెరుపులా ఆ అమ్మాయి తళుక్కుమంది. నేను ప్రశ్నార్థకంగా ఆమె వంక చూస్తా, "ఎవరా అమ్మాయి?" అనడిగా కల్పనను.

"ఈ దగ్గర్లోనే ఉంటుంది" అని ఆగి, "నీ పేరు ప్రతిమ కదూ?" అనడిగింది కల్పన. ఆమె కాస్తంత సిగ్గుపడుతూ తలూపింది."ఓ.. నువ్వేనా ప్రతిమ అంటే" అన్నాను, నేను తలాడిస్తూ. అదివరకే ఒకట్రెండు సందర్భాల్లో ఆమె ప్రస్తావన తెచ్చింది కల్పన."రత్నా టీచర్ చెప్పింది. నాకు సాయంగా ఉంటావా?" అడిగింది కల్పన. "ఆ సంగతి చెప్పడానికే వచ్చానండీ. మీ ఇంట్లో పని చేస్తాను" అంది ప్రతిమ."మా ఇంట్లో పెద్దగా పనులేమీ ఉండవు. నా పనులు నేను చేసుకుంటా. నువ్వు కల్పనకు సాయంగా ఉంటే చాలు" అని చెప్పాను.

కల్పన పనులు చూసుకోడానికి మా ఇంటికి వచ్చేసింది ప్రతిమ. ఆమె నేను పనిచేసే కాలేజీలోనే అటెండర్‌గా చేసి, రిటైరయిన వెంకట్రామయ్య మనవరాలేనని కల్పన ద్వారా తెలిసింది. ఊళ్లో ఓ చిన్న పెంకుటింట్లో తాతా మనవరాళ్లు ఉంటున్నారు. ఆమెకు ఐదారేళ్ల వయసున్నప్పుడు ఆమె అమ్మానాన్నలు ఏదో యాత్రకు వెళ్లొస్తూ, బస్సు ప్రమాదంలో చనిపోయారు. ప్రతిమ చిన్నపాటి గాయాలతో బతికింది. అప్పుడు వాళ్లు కరవదిలో ఉండేవాళ్లు. ఆ వయసులోనే ఆమెను తన వద్దకు తెచ్చేసుకున్నాడు వెంకట్రామయ్య. మూడేళ్ల క్రితం ప్రతిమ వాళ్ల అమ్మమ్మ కూడా పోయింది.

నేను జీడిమామిడి తోటలోకి ప్రాక్టీస్‌కి వెళ్లినప్పుడల్లా ఆడవాళ్లిద్దరూ భోజనం వేళకు క్యారేజ్ పట్టుకుని అక్కడకు వొచ్చేవాళ్లు. నేను పాత్రాభినయం చేస్తుంటే చూస్తూ కూర్చునేవాళ్లు. ప్రతిమ ఏదైనా మాట్లాడబోతే "ష్.. మాట్లాడకు. ఆయనకు డిస్టర్బెన్స్" అనేది కల్పన, నోటిపై వేలుపెట్టి. నా ప్రాక్టీస్ అయిపోయాక, సముద్రం ముందు కూర్చుని అలల్నీ, దూరంగా కనిపించే పడవల్నీ చూస్తూ కబుర్లు చెప్పుకునేవాళ్లం. ఉవ్వెత్తున ఉరుకుతూ ఒడ్డుని తాకి వెనక్కి మళ్లే అలల్ని పట్టుకోడానికి ప్రయత్నించేది ప్రతిమ. ఒడ్డుని అలలు తాకినప్పుడు వచ్చే సవ్వడి నా చెవులకు సంగీతం. రోజులు గడుస్తున్నాయి. ప్రతిమ మా ఇంటి సభ్యురాలు అయిపోయింది. మా ఇంట్లో ఆమెకు బాగానే ఉంటున్నట్లు, కల్పన అనారోగ్యం ఒక్కటే ఆమెకు విచారం కలిగిస్తున్నట్లు గ్రహించాను. జబ్బుతో బాధపడుతూ కల్పన మంచం మీద పడుకుని ఉన్నప్పుడు కూడా నేను "ఇంతకు ముందెప్పుడూ ఇంత అందంగా నువ్వు కనిపించలేదురా. నీ బుగ్గలు ఎర్రగా ఎట్లా మెరుస్తున్నాయో. తొందర్లోనే నీకు నయమైపోతుంది" అనేవాణ్ణి. ఆమె బుగ్గలు రంగు మార్చుకుంటున్న సంగతి నిజం. కానీ అది ఆరోగ్యానికి సంకేతం కాదు. ఆమె బుగ్గలు ఎర్రగా కాదు, తెలుపు-పసుపు కలిసిన పచ్చరంగులోకి మారుతున్నాయి. నిన్నటి మెరుపుతీగ కళావిహీనమైపోతోంది. కల్పనతో నేననే మాటలకు ప్రతిమ కళ్లలో కొచ్చన్ కనిపించేది. 'ఆమె జబ్బును నువ్వు సీరియస్‌గానే పట్టించుకుంటున్నావా?' అని అవి ప్రశ్నిస్తున్నట్లుండేవి.

తన అనారోగ్యం కారణంగా ద్విపాత్రల నాటకాలను పక్కనపెట్టి, ఏక పాత్రల మీదే దృష్టిపెడుతున్నాను. ఎందుకు తనకు ఆ ఆలోచన వచ్చిందో, "ప్రతిమ కళ్లు చూశావా. ఆమెలో చక్కని నటి ఉందని నాకనిపిస్తోంది. మాట్లాడకుండానే ఆ కళ్లు ఎన్ని భావాలు పలికిస్తాయో. నువ్వు ప్రాక్టీస్ చేస్తున్నప్పుడు ఆ పిల్ల ఆసక్తిగా చూడ్డం గమనించాను. తయారుచేస్తే నీకు స్టేజిపై చక్కని జోడీ అవుతుంది" అంది కల్పన.

నేను కలవరపడ్డాను. తను ఆ చివరి మాటని యథాలాపంగా అన్నదా, కావాలని అన్నదా? నా మొహంలో భావాలు ఆమెకు తెలీకుండా జాగ్రత్తపడ్డాను.

"నువ్వన్నది నిజమే కానీ, వాళ్ల తాతయ్య ఏమంటాడో. ఆయనకు చెప్పకుండా చేయడం బాగోదు" అన్నాను.

"ఆ సంగతి నేను చూసుకుంటాలే" అంది కల్పన.

ఆమె రోజురోజుకూ బలహీనమైపోతోంది. నాకు భోజనం తెచ్చే ఓపిక్కూడా ఉండట్లేదు. మొదట్లో ప్రతిమ ఒక్కతే వొస్తుండటం చూసి, ఆమె వెనక కల్పన కోసం వెతికేవాణ్ణి. తను కనిపించకపోతే నిరాశపడేవాణ్ణి. శిశిర రుతువు పోయి, వసంత రుతువు తిరిగేసరికి ప్రతిమ ఒంటరి రాకకు అలవాటుపడ్డాను.

నా ప్రాక్టీస్ అయ్యాక కొన్నేసిసార్లు తోటలో నేలమీదకి వాలిన జీడిమామిడి కొమ్మల మీద కూర్చుని, ఆకుల చాటు నుంచి వొచ్చే నులివెచ్చని సంధ్య కిరణాల్లో మా దేహాలు తడుస్తుంటే, మాట్లాడుకుంటూ కూర్చునేవాళ్లం.

"ప్రతిమా, నీకు తెలుసా? నా ఇన్‌స్పిరేషన్ కల్పన. తనకేమైనా అయితే ఇక నటిస్తానని నేననుకోవట్లేదు" అన్నాను.

చప్పున ఆమె ఒళ్లు వొణకడం తెలిసింది.

"చావు మనందర్నీ ఏదో ఓ రోజు పలకరిస్తుంది. దాన్ని మనం ఒప్పుకోక తప్పదు. అసలు చావంటే ఏమిటండీ? జీవితానికి ఇంకో వైపే కదా" అంది.

నేను ఆశ్చర్యపోతూ.. కాదు.. కాదు.. షాకై ఆమె మొహం వొంక చూశా. పదహారేళ్ల ఈ టీనేజ్ అమ్మాయికీ, ఆమె మాటలకీ ఏమన్నా పొంతన ఉందా? తన మాటల్లో జీవిత సత్యాన్ని ఆవిష్కరించింది. బహుశా చిన్నతనంలోనే తన అమ్మానాన్నల చావును చూసినందున, ఆమెకు ఈ పరిణతి వొచ్చిందా?

ఎదురుగా సాగరుడు.. జీవితానికి ప్రతీకగా..  పడుతూ, లేస్తూ ఒడ్డును ఒరుసుకుని, వెనక్కి మళ్లుతున్న అలలు జీవిత నాటకంలోని తెరలు.

రెండేళ్లు గడిచాయి, నెమ్మదిగా, భారంగా. కల్పన ఇప్పుడు ఎక్కువగా మంచంపైనే ఉంటోంది. కీమోథెరపీ కూడా అయ్యింది. చివరి ఆశలు మిగిలాయి. ప్రతిమతో ప్రైవేటుగా ఇంటర్మీడియేట్ పాసయ్యింది. ఆమెకు నేను, కల్పన టీచర్లం. ప్రతిమ వొద్దంటున్నా వినిపించుకోకుండా ఆమె పద్దెమిదో పుట్టినరోజును సెలబ్రేట్ చేసింది కల్పన. నా చేత కేక్ తెప్పించి, ఆమెతో కట్ చేయించింది. ప్రతిమ చాలా సిగ్గుపడింది. "గౌతం, ప్రతిమను చూడు.. ఎంత పెద్దదైపోయిందో. ఇప్పుడు తను సంపూర్ణ యవ్వనవతి. మేజర్" అంది కల్పన, మురిపెంగా.నేను ప్రతిమ వొంక చూశా. నిజం. అయస్కాంతంలాంటి ఆకర్షణ శక్తితో, పూర్ణాకృతి సంతరించుకున్న అందాలతో వెలిగిపోతోంది ప్రతిమ. నేను నటుణ్ణి. నా ఫీలింగ్స్‌ను బయటపెట్టకుండా చాలా మామూలుగా చూసినట్లు చూసి, పెదాల మీద సన్నటి నవ్వు తెచ్చుకుని, తల తిప్పేశా.సాధ్యమైనంత ఎక్కువ సమయం కల్పనతో గడుపుతూనే తెన్నేటి సూరి 'చెంఘీజ్‌ఖాన్' పుస్తకం ఆధారంగా ఏక పాత్ర నాటకాన్ని రాసుకున్నా. ఆ పుస్తకం చదివినప్పట్నించీ, ఎలాగైనా దాన్ని ఏకపాత్ర నాటకంగా ప్రదర్శించాలనే కోరిక బలపడుతూ వొచ్చింది. ప్రతిష్ఠాత్మకంగా తీసుకుని, పట్టుదలతో తయారుచేశాను. ఇక దాన్ని ప్రాక్టీస్ చేసి, స్టేజిమీదకు వెళ్లడమే తరువాయి.

ఆ రోజు.. నేను 'చెంఘిజ్‌ఖాన్'ను ఆవాహన చేసుకొని అభినయిస్తున్నా. నా చేతులు, కాళ్లు రిథమిగ్గా కదులుతున్నాయి. తీక్షణమైన ఏకాగ్రతతో కళ్లతో భావాలు పలికిస్తున్నా. నోటి నుంచి పదునైన బాకుల్లాంటి మాటలు విసురుతున్నా.

ఒక్కసారి కడలి మారుతం చల్లగా వొంటిని తాకింది. కళ్లు మూసుకుని, తలను వెనక్కు వంచా. చప్పున వెచ్చగా నరాల్లో నెత్తురు పరుగులు పెట్టింది.నా వెనుక, నేలమీదికి వాలిన చెట్టు కొమ్మమీద కూర్చుని, కాళ్లు రాయి మీదపెట్టి, నన్నే తదేకంగా చూస్తోంది ప్రతిమ! ఎంత ముచ్చటగా ఉంది! మొదటిసారి ఓ మగాడిలా ఆమెను చూశా. నేను తన వొంక చూస్తున్నా, ఆమె కళ్లు వాల్చలేదు, తలతిప్పలేదు. ఎప్పుడూ నా వొంక అలా ఆమె చూడలేదు.

ఒక్క నిమిషం అలాగే చూసి, నవ్వుతూ "ప్రతిమా! ఏదో ఓ రోజు నువ్వు మంచి నటివి అవుతావు. నేను నిన్ను నటిని చేస్తాను" అన్నాను.అప్పటిదాకా ఏదో లోకంలో ఉన్నదానికి మల్లే ఉలిక్కిపడింది. కొద్ది క్షణాలు.. కళ్లు కళ్లు కలుసుకున్నాయి. మొదట సంతోషం, అంతలోనే తెలీని ఆందోళన ఆమె మొహంలో...
"నేను నమ్మను. మీ మాటల్లో సీరియస్‌నెస్ లేదు. ఊరకే అంటున్నారు" అంది.
నేను దొరికిపోయాను. ఇబ్బందిగా అనిపించి, మొహం తిప్పుకున్నా. సిగ్గుపడ్డా. ఆ పూట బలవంతంగా ఆమెనూ భోజనానికి కూర్చోబెట్టా. ఇంకో రెండు గంటలకల్లా నా ప్రాక్టీస్ ముగించేశా.ఇద్దరం కలిసి ఇంటివేపు నడుస్తున్నాం. ఒక్క మాటా లేదు మా మధ్య. ఇద్దరికీ తెలుస్తోంది, మా మనసులు సిగ్గుపడుతున్నాయని.

ఇల్లు దగ్గిరపడింది. తెరిచిన కిటికీలోంచి, ఎత్తు దిండుమీద తలపెట్టి పడుకుని మమ్మల్ని అల్లంత దూరం నుంచే కల్పన చూసిందనుకుంటా. ఆమె మొహం నెత్తురులేకపోవడం వల్ల తెల్లగా పాలిపోయి వున్నా, దానిపై చిరునవ్వు, కొంచెం ఎమోషన్ కనిపిస్తున్నాయి. మా ఇద్దర్నీ కలిపి చూడ్డం ఆమెకు ఆనందాన్నిచ్చిందా? అపరాధ భావన వంద రెట్లు పెరిగిపోయింది నాలో.

నేను ఆ గదిలోకి వెళ్లగానే "గౌతం, నీకు లెటర్ వొచ్చింది" అని ఇచ్చింది కల్పన. ఉత్తరం తెరిచి చూడగానే ఆనందం, ఆ వెంటనే కాస్తంత దిగులూ కలిగాయి. మిన్నియాపొలిస్ (అమెరికా)లోని ప్లేరైట్స్ సెంటర్ నన్ను మెక్‌నైట్ థియేటర్ ఆర్టిస్ట్ ఫెలోషిప్ కోసం ఎంపిక చేసింది. అంటే సర్టిఫికెట్‌తో పాటు ఏకంగా 25,000 డాలర్లు బహుమతిగా అందజేస్తారు. 15 లక్షల రూపాయలు! నిజంగా ఎంత సంతోషకరమైన వార్త! ఎంత అరుదైన ఘనత!! కానీ...

"అయితే తొందర్లోనే యు.ఎస్. వెళ్లబోతున్నావన్న మాట" అంది కల్పన, సంతోషపడ్తూ.

తల అడ్డంగా ఊపాను. "లేదు. దీని గురించి ఆలోచించాలి" అన్నాను.

"నువ్వు వెళ్తున్నావ్. నన్ను చూసుకోడానికి ప్రతిమ ఉంది" అని తేల్చేసింది కల్పన.

క్యాబ్‌లో కూర్చోడానికి వెళ్తూ ప్రతిమ చేతిపై చేయి ఆంచి, "ప్రతిమా, తనని జాగ్రత్తగా చూసుకో. ఎప్పటికప్పుడు విషయాలు చెప్తుండు" అని చెప్పాను.

ఆమె తలూపింది. ఎయిర్‌పోర్ట్‌కు వెళ్లడానికి క్యాబ్ కదిలింది. కిటికీ వేపు చూశా. నాకు తెలుసు, నన్ను కల్పన తనివితీరా చూసుకుంటూ ఉంటుందని.

నేను మిన్నియాపొలిస్‌లో ఫెలోషిప్ అందుకుని, ముంబైలో అడుగుపెట్టానో, లేదో సంగీత నాటక అకాడమీ నుంచి విషాద వార్త. నన్నూ, ఈ లోకాన్నీ శాశ్వతంగా వొదిలేసి వెళ్లిపోయింది నా కల్పన.

ఫెలోషిప్ తీసుకున్న వెంటనే నేను ఫోన్‌చేసి చెప్పినప్పుడు ఆమె బలహీనంగానైనా ఎంత సంతృప్తిగా నవ్విందో జ్ఞాపకమొచ్చి, కళ్లల్లోంచి నీళ్లు ఉబికుబికి వొచ్చాయి.

ఇంటికి ఫోన్ చేశాను. ఏడుస్తూ చెప్పింది ప్రతిమ - "చివరి క్షణం దాకా మిమ్మల్నే తలుచుకుంది."

శ్మశానంలో కల్పన నిర్జీవ దేహాన్ని ఖననం చేస్తుంటే గుండె పగిలిపోయినట్లయింది. ఆమెతో పాటు నాలోని ఓ భాగమేదో వెళ్లిపోయింది. చిత్రమేమంటే కర్మకాండలు జరిగినంతసేపూ నేనేడ్వలేదు. ఇంట్లోనూ ఏడ్వలేదు. కల్పన వాళ్లమ్మా నాన్నలు వెళ్లిపోయారు. ఇంట్లో ఉన్నంతసేపూ కల్పన ఏ పడగ్గది మంచంపైన చివరి శ్వాస తీసుకుందో, ఆ గది కిటికీ దగ్గర కూర్చొని సముద్రాన్ని అట్లా చూస్తూ కూర్చుంటున్నా. ఇంట్లోంచి బయటికొస్తే గమ్యం తెలీకుండా ఊరికే అలా నడచుకుంటూ వెళ్లి, ఎప్పుడో తిరిగొచ్చేవాణ్ణి. క్లాస్ రూంలో లెసన్స్ ఎలా చెప్తున్నానో నాకే తెలీదు.

దేన్నైనా మరిపించగల శక్తి ఒక్క కాలానికే ఉందనుకుంటా. కల్పన పోయాక కూడా ప్రతిమ రోజూ ఇంటికొస్తోంది. ఇంటి పనులతో పాటు వంటచేసి పెడుతోంది. అయితే ఆమె ఉనికిని గమనించనట్లుగానే ప్రవర్తిస్తున్నా. నాకు ఏ లోటూ లేకుండా చూడాలనే తపన ఆమెలో కనిపిస్తున్నా, తెలీనట్లే ఉంటున్నా.

వేసవి ప్రతాపం చూపిస్తున్న రోజుల్లో ఓ సాయంకాలం ఉన్నట్లుండి ఈదురు గాలులు మొదలయ్యాయి. సెకన్లలో వాన జడివానగా మారింది. ఎక్కడా ఆగడానికి ఆస్కారం లేదు. తడిసి ముద్దయి, ఇంటికొచ్చాను. ధడేలున తలుపు తోసి, విసురుగా లోపలికొచ్చాను. బట్టలు నానిపోయి, వొంటికి అతుక్కుపోయాయి. నుదుటిపై పరుచుకున్న జుట్టును వెనక్కి తోసి, చొక్కా విప్పబోతుంటే నా దగ్గరకొచ్చి సాయం చెయ్యడానికి ప్రయత్నించింది ప్రతిమ. నేను ఆమె వొంక చురుగ్గా చూశాను.

"ముద్దగా తడిసిపోయారు. ఒళ్లు ఎట్లా వొణికిపోతోందో చూడండి" అంటా చొక్కా తీయబోయింది.

ఆమైనే విసురుగా ఆమెను అవతలకు తోసేశా. "నన్నిలా వొదిలేయ్. నా ఒంటి మీద బట్టలు తీసుకోవడం నాకు చేతనవును" అన్నా, అరిచినట్లే.  చొక్కా తీసి పక్కనే ఉన్న కుర్చీపై పడేశా. షూస్ విప్పడానికి కిందికి వొంగా. ఒళ్లు వొణికిపోతుండటంతో లేసులు విప్పడానికి వేళ్లు సహకరించలేదు. అట్లాగే కుర్చీలో కూలబడ్డా. వెచ్చదనం కోసం రెండు చేతులూ ముడుచుకున్నా. పళ్లు పటపటమంటున్నాయ్. కళ్లు మూసుకున్నా. ప్రతిమ షూ లేసులు విప్పడం తెలిసి, కళ్లు తెరిచా.

"వేణ్ణీళ్లు పెడతాను, స్నానం చేద్దురు గానీ. ఈలోగా తల తుడుచుకోండి" అని టవల్ అందించబోయింది ప్రతిమ.  నాలో ఆవేశం కట్టలు తెంచుకుంది.

"నీ ఉద్దేశమేంటి? కల్పన ప్లేస్‌లోకి వొద్దామనుకుంటున్నావా? అది నీ తరం కాదు. కల్పనే నా సర్వస్వం. ఆమె ప్లేస్‌లోకి ఎప్పటికీ ఎవరూ రాలేరు" అనరిచా.

ప్రతిమ ఏమాత్రం తొణకలేదు, బెణకలేదు. పైగా నా మనసు చదివిన దానికిమల్లే "ఎందుకట్లా గంభీరంగా ఉండేందుకు ప్రయత్నిస్తున్నారు. ఇప్పుడైనా తనివితీరా ఏడ్వండి" అంది.

నా గొంతులో ఏదో అడ్డుపడినట్లయింది.

"ఎంతటి నల్ల మబ్బులకైనా తెల్లటి అంచు తప్పకుండా ఉంటుంది. జీవిత లక్ష్యం చైతన్యం" అంది మళ్లీ తనే. ఈ మాటలు ప్రతిమవి కావు, కల్పనవి. ఆమె నోటివెంట ఆ మాటలు ఎన్నిసార్లు విన్నానో.ఓ రకమైన భావోద్వేగంతో ఊగిపోతూ, ప్రతిమ నడుము చుట్టూ చేతులేసి, ఆమె గుండెల మధ్య తలదాచుకున్నా.

"ప్రతిమా, నన్నేం చెయ్యదలచుకున్నావ్?" అనడిగా, పూడుకుపోయిన గొంతుతో. ఆమె మాట్లాడలేదు. తలను పైకి జరిపి మెడమీద పెదాలతో రుద్దాను. ఆమె దేహాన్ని నా రెండు చేతులూ గట్టిగా పెనవేసుకుపోయాయి. ఆమె నన్ను నెట్టేయలేదు. సముదాయిస్తున్నట్లుగా నా భుజం మీద చిన్నగా తడుతూ, "మాస్టారూ" అంది.

చప్పున ఎవరో ఛెళ్లున చెంపమీద చరిచినట్లనిపించింది. తెలివి తెచ్చుకొని, గభాల్న ఆమెను వొదిలేసి, దూరంగా జరిగా. "నువ్వేం చేస్తున్నావ్? నన్ను సెక్స్‌లో దింపాలని అనుకుంటున్నావా. ఇన్ని రోజుల నుంచీ నువ్వు కోరుకుంటోంది ఇదేగా. కల్పన పోకముందు కూడా నీ కళ్లల్లో నేను చూశాను. అవునా, కాదా?" అని గద్దించా, మండుతున్న కళ్లతో.

ప్రతిమ నా మొహంలోకి ఓసారి చూసింది. సిగ్గుతో, అవమానంతో ఆమె మొహం కందగడ్డలా మారిపోయింది. ఆ వెంటనే ఏడుస్తూ బయటకు పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లిపోయింది.

ఆమెపై నేను చేసిన భయంకర ఆరోపణకు కారణమేంటో ఆమెకు తెలిసే అవకాశం లేదు. నేనంటే ఆమెకు విపరీతమైన ఆరాధన. కల్పన ఎన్నోసార్లు ఆ విషయం చెప్పింది. 'ఆ.. చిన్నపిల్ల కదా' అని తేలిగ్గా తీసేస్తూ వొచ్చేవాణ్ణి. కల్పన పోయాక నాకు తోడుగా ఉండాలనేది ఆమె ఆరాటం. అది సరైన పని కాదనీ, ఆమెను దూరం పెట్టాలనీ నా పోరాటం.

ఆమె దగ్గరగా ఉంటే నాలోని లైంగిక జ్వాల అదుపు తప్పుతోన్న సంగతి నాకు స్పష్టమవుతోంది. ఆమెను అవమానించడానికి ఇదొక్కటే కారణం కాదు. "నిజమేమిటో నాకు తెలీదు. కానీ మీకూ, ఆ పనిపిల్లకీ మధ్య ఏదో నడుస్తోందని జనం అనుకుంటున్నారనేది నిజం" అని కల్పన వాళ్ల నాన్న అన్న మాటలు నేనెలా మరచిపోగలను?

జనం మాటలు నిజం చెయ్యాలనే కోరిక నాకే మాత్రమూ లేదు. ప్రతిమను పెళ్లి చేసుకుని ఆమెకు గొప్ప జీవితాన్ని ప్రసాదించడానికి నేనేమీ గొప్పవాణ్ణి కాదు. అందుకే ఆమెను అవమానించాను. దాన్ని అర్థం చేసుకోగలిగే వయసు కానీ, పరిణతి కానీ ప్రతిమలో ఉన్నాయని నేననుకోను. ఇప్పటికైతే నాకు కల్పన జ్ఞాపకాలు చాలు. ఆ జ్ఞాపకాలతో, ఆమె ఇచ్చిన స్ఫూర్తితో కళాకారుడిగా నేను ఎక్కాల్సిన మెట్లు ఎక్కగలననేది నా నమ్మకం.
- గోతెలుగు డాట్ కాం ఆన్‌లైన్ వార పత్రిక, 3 ఏప్రిల్ 2015.

Friday, October 6, 2017

Solo (Malayalam) Review

Bejoy Nambiar's directorial debut in Malayalam "Solo" is a visual anthology that taps the stardom and acting skills of Dulqar Salmaan to the highest point. The film features Dulqar in four different roles. He comes as a college student (Sekhar), a veterinarian (Trilok), a gangster (Siva) and an army officer (Rudra). The film set in different physical and mental grounds, thus traversing various human emotions and states. 
The story of Sekhar tells the tale of the love between a young stutter and Radhika, a gorgeous blind girl (Dhansika). The tale of Trilok being a revenge thriller. The story of Siva attempts to portray the complications of familial relations. Finally Rudra's strange love story entangled with a good amount of action.



Thursday, October 5, 2017

Better Watch Out

"Better Watch Out", which is a dark comedy with horror elements, is the debut movie of Canadian filmmaker Chris Peckover. He read about 200 boys for the two roles, Luke and his best friend Garret. In hindsight Zach Kahn, the co-writer and Peckover really shot their-selves in the foot with creating a 12-year-old lead who has to hit so many different parts of the spectrum. Peckover called it a 'motherfucker role'. Levi Miller pulled the character Luke off. He brought a power that was terrifying even in the audition. Levi's comedy timing was at 100%, so he was able to balance what could have been overwhelming with humour and charm.

Wednesday, October 4, 2017

Saturday, June 3, 2017

Profile of writer Veeturi

వీటూరి పూర్తి పేరు వీటూరి వెంకట సత్య సూర్యనారాయణ మూర్తి. 1933 జనవరి 3న విజయనగరం దగ్గరలోని రెల్లివలస గ్రామంలో జన్మించారు. తొలిగా శోభన్‌బాబు సినిమా 'భక్త శబరి' చిత్రంలో కొన్ని పద్యాలు రాశారు. వై.ఆర్. స్వామి దర్శకత్వం వహించిన 'స్వర్ణగౌరి' సినిమాకు పూర్తి స్థాయి రచయితగా కథ, మాటలు, పాటలు రాశారు. ఆయనకు మంచి పేరునిచ్చి వెలుగులోకి తెచ్చిన సినిమాలు 'బంగారు తిమ్మరాజు', 'తోటలో పిల్ల కోటలో రాణి'. వీటిలో మొదటి సినిమాలో రాసిన 'నాగమల్లి కోనలోన నక్కింది లేడికూన' పాట పెద్ద హిట్. 'దేవత', 'శ్రీరామకథ', 'శ్రీశ్రీశ్రీ మర్యాదరామన్న', 'పొట్టి ప్లీడరు', 'మల్లమ్మ కథ' తదితర చిత్రాల్లో పాటలు రాశారు. ఎస్పీ బాలసుబ్రహ్మణ్యం పాడిన తొలిపాట 'ఏమీ ఈ వింత మోహం' (మర్యాదరామన్న) గీత రచయిత వీటూరే. 'చిక్కడు దొరకడు', 'కదలడు వదలడు', 'సప్తస్వరాలు', 'గుండెలు తీసిన మొనగాడు', 'రాజసింహ', 'రాజయోగం', 'కత్తికి కంకణం', 'వీరపూజ', 'ఆకాశరామన్న', 'భక్త తుకారాం', 'వినాయక విజయం', 'మంగళగౌరి' చిత్రాలకు రచన చేశారు. 'దేవత' చిత్రంలో ఒక పాటకు వీటూరి పల్లవి రాస్తే, చరణాలను శ్రీ శ్రీ రాశారు. అది - 'బొమ్మను చేసి ప్రాణము పోసి ఆడేవు నీకిది వేడుక, గారడి చేసి గుండెను కోసి నవ్వేవు ఈ వింత చాలిక' పాట. విజయలలిత పిక్చర్స్ పతాకంపై కాంతారావు హీరోగా 'అదృష్టదేవత' చిత్రాన్ని నిర్మించి చేతులు కాల్చుకున్నారు. కృష్ణంరాజు, భారతి జంటగా 'భారతి' చిత్రానికి దర్శకత్వం వహించి విఫలమయ్యారు. 1984లో వీటూరి కన్నుమూశారు.

Tuesday, April 11, 2017

Powerful Film Publicity

పవర్‌ఫుల్‌ పబ్లిసిటీ! 



ప్రభాస్‌ టైటిల్‌ రోల్‌ పోషించగా, యస్‌.యస్‌. రాజమౌళి రూపొందించిన ‘బాహుబలి: ద కన్‌క్లూజన్’ ట్రైలర్‌ వంద మిలియన్ వ్యూస్‌ మార్క్‌ను దాటిన తొలి భారతీయ సినిమాగా సరికొత్త చరిత్రను లిఖించింది. తెలుగుతో పాటు హిందీ, తమిళ, మలయాళ భాషలను కలుపుకొని ఈ రికార్డును సాధించింది. అంటే పది కోట్ల మంది ఆ ట్రైలర్‌ను వీక్షించారన్న మాట! మార్చి 16న విడుదలైన ఈ ప్రచార చిత్రాన్ని తొలి 24 గంటల్లోనే 5 కోట్ల మంది వీక్షించడం కూడా రికార్డే. ‘బాహుబలి’ పేరుకు ఎలాంటి క్రేజ్‌, ఇమేజ్‌ ఉందో చెప్పేందుకు ఈ లెక్కలే నిదర్శనం! ఇక్కడ గుర్తించాల్సిన మరో విషయం.. ట్రైలర్‌తో ఆ సినిమాకు మరింత ప్రాచుర్యం లభించడం, దానిపై మరింత మోజు పెరగడం!! 

సినిమాకు ప్రాణం పబ్లిసిటీనే. లోపలి సరుకు అటు ఇటుగా ఉన్నా పబ్లిసిటీ కారణంగానే సినిమాలు జనాదరణ పొందిన దాఖలాలు ఎన్నెన్నో. అంతటి పవర్‌ఫుల్‌ అయిన సినిమా పబ్లిసిటీ కొత్త పుంతలు తొక్కుతోంది. ‘స్టార్‌’ పవర్‌ ఉన్న సినిమాకు పైసా ఖర్చు లేకుండా సోషల్‌ మీడియా మరింత ప్రచారాన్ని కల్పిస్తోంది. ఒకవైపు ప్రింట్‌, ఎలకా్ట్రనిక్‌, వెబ్‌ మీడియాలో పబ్లిసిటీకి భారీగా ఖర్చు చేస్తూనే, మరోవైపు అభిమానులకు, సినీ ప్రియులకు మరింత చేరువ కావడానికి సోషల్‌ మీడియాను విస్తృతంగా వాడుకుంటున్నాయి నిర్మాణ సంస్థలు.

గోడమీది బొమ్మ

ఒకప్పుడు గోడమీద పోస్టర్లు మాట్లాడేవి. కమ్మని కథలు చెప్పేవి. కవ్వించి, నవ్వించి మనల్ని ఆకర్షించేవి, అలరించేవి. వాటితో పాటు నిలువెత్తు కటౌట్లు సమ్మోహనపరిచేవి. పోస్టర్లది పంచ వన్నెల భాషైతే, కటౌట్లది ఇంద్రజాల భాష. వాటికి సగటు సినీ అభిమాని దాసోహమయ్యేవాడు. ఆ పోస్టర్లను పట్టుకొని ఊరేగేవాడు. కటౌట్లకు పాలాభిషేకం చేసేవాడు. తొమ్మిదో దశకం వరకూ కూడా పల్లెల్లో, పట్టణాల్లో ఏ వీధి మలుపు తిరిగినా గోడమీద పోస్టర్‌ దర్శనమిచ్చేది. నిలబెట్టేది. ఇక దినపత్రికల్లో వచ్చే ప్రకటనల మీద నుంచి అభిమాని దృష్టి అంత త్వరగా మరో పేజీ వైపు మరలేది కాదు. అప్పట్లో సినిమా పబ్లిసిటీకి ఆ పోస్టర్లు, ప్రకటనలు, మౌత పబ్లిసిటీనే ఆధారం.

ప్రచారాన్ని మోసిన చానళ్లు

కాలం మారింది. ప్రేక్షకుల ఆలోచనా ధోరణీ మారింది. దానికి తగ్గట్లు సినిమా పబ్లిసిటీలోనూ మార్పులు చోటు చేసుకుంటూ వచ్చాయి, వస్తున్నాయి. రోడ్లపై తిరిగే ఆటోలు, ఆర్టీసీ బస్సులు కూడా ప్రచార సాధనాలయ్యాయి. వాల్‌ పోస్టర్‌కి ‘వాల్‌ రైటింగ్‌’ కూడా తోడయ్యింది. తొలినాళ్లలో దర్శకుడు తేజ.. ఈ వాల్‌ రైటింగ్‌తో తన సినిమాలను బాగా ప్రమోట్‌ చేసుకున్నారు. ఆ తర్వాత గోడమీద బొమ్మలు, రాతలపై నిషేధం రావడంతో పోస్టర్‌ హవా కాస్త తగ్గింది. రూపం మార్చుకుంది. వినైల్స్‌ వచ్చాయి. ఎలక్ట్రానిక్‌ మీడియా హవా మొదలయ్యాక, సినిమాకు టీవీ పెద్ద దెబ్బగా మారాక, ఆ టీవీనే ప్రచార సాధనంగా మలచుకున్నాయి నిర్మాణ సంస్థలు. స్పెషల్‌ ప్రోగ్రామ్స్‌, పాటల ప్రదర్శనలు, ట్రైలర్లతో చానళ్లు సినిమా పబ్లిసిటీని మోస్తూ వచ్చాయి. ఒక దశాబ్దం పాటు టీవీలు సినిమా పబ్లిసిటీని మోశాయి.

సోషల్‌ పబ్లిసిటీ ఫ్రీ 

కలెక్షన్లను తీవ్రంగా ప్రభావితం చేస్తున్న పైరసీ భూతాన్ని ఎదుర్కొంటూనే ‘ప్రింట్‌’ నుంచి ‘డిజిటల్‌’గా రూపాంతరం చెందింది సినిమా. దాంతో సోషల్‌ మీడియాకు ఎనలేని ప్రాధాన్యం ఏర్పడింది. సినీ ప్రేమికులతో, ప్రేక్షకులు కాబోయే వారితో అనుసంధానం కావడానికి నిర్మాణ సంస్థలకు, నటులకు, సాంకేతిక నిపుణులకు ఫేస్‌బుక్‌ అతిపెద్ద వేదికగా మారింది. దీనివల్ల సినిమాకు సంబంధించిన సమాచారం అతి వేగంగా లక్షలాదిమందికి చేరుతోంది. సోషల్‌ మీడియాకు జనం అడిక్ట్‌ కావడంతో, సినిమాకు సంబంధించిన ఆసక్తికర సమాచారాన్ని అందిస్తూ వారికి చేరువయ్యేందుకు ప్రయత్నిస్తున్నాయి. ఫ్యాన్సతో నేరుగా అనుసంధానమై తమ సినిమాని ప్రమోట్‌ చేయడానికి స్టార్స్‌ కూడా ఉత్సాహం చూపిస్తున్నారు. టీజర్‌ లేదా ట్రైలర్‌ను అభిమానులు విపరీతంగా ఆదరిస్తుండటంతో సహజంగానే పబ్లిసిటీలో వాటికి ప్రాధాన్యం పెరిగింది. అందుకే ఇటీవలి కాలంలో ఫేస్‌బుక్‌, ట్విట్టర్‌ వంటి సోషల్‌ నెట్‌వర్క్‌ ద్వారానో లేదంటే యూట్యూబ్‌ వంటి ఆనలైన చానల్‌ ద్వారానో వాటిని విడుదల చేస్తున్నారు. కొన్ని సందర్భాల్లో ట్రైలర్‌ కంటే టీజర్‌ ఎక్కువ ప్రాచుర్యం పొందడాన్ని గమనించవచ్చు. ఉదాహరణకు ‘కాటమరాయుడు’, ‘ఖైదీ నంబర్‌ 150’ సినిమాల ట్రైలర్‌ల కంటే టీజర్‌లే యూట్యూబ్‌లో ఎక్కువ ఆదరణ పొందాయి. తాజాగా జాతీయ ఉత్తమ తెలుగు చిత్రంగా ఎంపికైన ‘పెళ్లి చూపులు’ వంటి లో-బడ్జెట్‌ సినిమా పెద్ద విజయం సాధించడానికి బాగా దోహదం చేసింది సోషల్‌ మీడియానే. థియేటర్లలో విడుదలకు ముందు ‘హృదయ కాలేయం’ ట్రైలర్‌ యూట్యూబ్‌లో చేసిన హల్‌చల్‌ కారణంగానే సంపూర్ణేశబాబు వంటి నటుడు హీరోగా ప్రేక్షకుల్ని అలరించాడు. యూట్యూబ్‌ చానల్‌లో ఆదరణ పొందిన టీజర్‌, ట్రైలర్‌, మేకింగ్‌ వీడియోస్‌, సాంగ్స్‌ వంటి వాటికి ఆదాయం కూడా సమకూరుతుండటం అదనపు ప్రయోజనం!

చిత్రోత్సవాలూ ప్రచార సాధనాలే!

రాష్ట్ర సరిహద్దులు దాటి, ఇతర రాషా్ట్రల్లోకీ, అక్కడ్నించి అమెరికా, యూరప్‌, గల్ఫ్‌ తదితర ప్రాంతాల్లోకీ తెలుగు సినిమా విస్తరిస్తూ పోవడంతో ‘గ్లోబల్‌ సినిమా’గా తెలుగు సినిమాను ప్రమోట్‌ చేయడానికి పబ్లిసిటీలోనూ కొత్త పోకడలు పోతున్నారు. ‘బాహుబలి’ వంటి వందల కోట్ల బడ్జెట్‌ సినిమాకు డబ్బులు రావాలంటే కేవలం తెలుగు మార్కెట్‌ ఒక్కటే సరిపోదు. దాని ‘రీచ’ పెరగాలి. అందుకే హిందీ, తమిళ, మలయాళ భాషల్లోనూ విడుదల చేశారు. దాని కోసం ప్రచారానికి ఎన్ని మార్గాలున్నాయో అన్నింటినీ ఉపయోగించారు. ఇప్పుడు రెండో భాగం సినిమాకూ మరింత విస్తృతంగా ప్రచారం చేస్తున్నారు. గ్లోబల్‌ పబ్లిసిటీకి చలన చిత్రోత్సవాలు బాగా ఉపకరిస్తున్నాయి. ఇంట గెలిచిన ‘బాహుబలి’, రచ్చ గెలిచేందుకు దోహదం చేసింది ఈ చిత్రోత్సవాలే. కాన్స, బుసాన, హవాయ్‌, బ్రస్సెల్స్‌, బ్రిక్స్‌, ఇఫీ తదితర పదిహేను అంతర్జాతీయ చలన చిత్రోత్సవాల్లో ప్రదర్శితమవడం వల్ల ఈ సినిమాకు గ్లోబల్‌ ఇమేజ్‌ వచ్చింది. ఈ ఫెస్టివల్‌లో పాల్గొన్న జర్నలిస్టుల వ్యాసాల కారణంగా కూడా ఈ సినిమాకు అంతర్జాతీయంగా మంచి పేరు లభించింది.

‘కంటెంట్‌’ కాస్తయినా ఉండాలి

ఒక సినిమాకు ప్రచారం ద్వారా లాభాలు ఆర్జించవచ్చనే గ్యారంటీ ఏమీ లేదు. స్టార్‌ హీరోల సినిమాల నిర్మాణ వ్యయంతో పాటు పబ్లిసిటీ వ్యయం కూడా అంచనాలకు మించి పెరిగిపోవడంతో సంప్రదాయ నిర్మాణ సంస్థలు కుదేలవుతూ వచ్చాయి. కానీ ఇంటర్నెట్‌ యుగానికి తగ్గట్లు పబ్లిసిటీ తీరును మార్చుకుంటూ వస్తున్న ఆధునిక నిర్మాణ సంస్థలు నిలదొక్కుకుంటున్నాయి. ఎంత విస్తృతంగా కొత్త తరహాలో ప్రచారం చేసినా, సినిమాలో ‘విషయం’ లేకపోతే చేసిన ప్రచారమంతా వృథా అవుతుందనేది నిరూపిత సత్యం. సినిమాలో ఏ కొంచెం ‘విషయం’ ఉన్నా, ఆకట్టుకొనే ప్రచారంతో ఆ సినిమాని నిలబెట్టొచ్చనేది కూడా అంతే నిజం. ‘సమ్‌థింగ్‌ ఈజ్‌ బెటర్‌ దేన నథింగ్‌’ కదా!

- బుద్ధి యజ్ఞమూర్తి


చిన్న సినిమాలకు కొన్నిసార్లు బడ్జెట్‌ను మించి పబ్లిసిటీకి ఖర్చుపెట్టిన సందర్భాలున్నాయి. ఉదాహరణకు పీవీపీ సంస్థ తీసిన ‘క్షణం’ నిర్మాణ వ్యయం రూ. 1.10 కోట్లయితే, ప్రచార వ్యయం రూ. 1.50 కోట్లు! టీవీ, వెబ్‌ మీడియాలో ఈ సినిమా ప్రచారానికి బాగా ఖర్చు పెట్టారు. అయితేనేం.. ఖర్చు పెట్టిన రూపాయికి రెండు రూపాయల లాభం వచ్చింది. అయితే అన్ని సినిమాలకూ ఇది వర్తించదు. ప్రచారానికి ఉపయోగించే ‘విషయం’ ఇందులో కీలకమనేది గుర్తించాలి. ఆసక్తికరంగా ట్రైలర్‌నూ, ప్రకటనలనూ రూపొందిస్తే.. సినిమాకు మేలు చేకూరుతుందని ‘క్షణం’, ‘హృదయ కాలేయం’ వంటి సినిమాలు నిరూపించాయి.

యూట్యూబ్‌లో అత్యధిక ఆదరణ పొందినవి.. 
‘బాహుబలి 2’ (హిందీ) ట్రైలర్‌: 42.35 మిలియన్ వ్యూస్‌
‘బాహుబలి 2’ (తెలుగు) ట్రైలర్‌: 39.95 మిలియన్ (తమిళ, మలయాళంలో కలుపుకొని నాలుగు భాషల్లో 100 మిలియన్ వ్యూస్‌ దాటాయి)
‘డీజే.. దువ్వాడ జగన్నాథమ్‌’ టీజర్‌: 12.12 మిలియన్
‘కాటమరాయుడు’ టీజర్‌: 11.50 మిలియన్
‘ఖైదీ నంబర్‌ 150’ టీజర్‌: 7.86 మిలియన్
‘ధృవ’ ట్రైలర్‌: 7.83 మిలియన్
‘గౌతమి పుత్ర శాతకర్ణి’ ట్రైలర్‌: 7.79 మిలియన్
‘ఖైదీ నంబర్‌ 150’ ట్రైలర్‌: 7.17 మిలియన్
‘జనతా గ్యారేజ్‌’ ట్రైలర్‌: 6.58 మిలియన్
‘కాటమరాయుడు’ ట్రైలర్‌: 6.51 మిలియన్

పబ్లిసిటీ ప్లాన్
ప్రేక్షకులే సినిమాకి వ్యాపారం. ప్రేక్షకులు లేకపోతే ఆ వ్యాపారం లేదు. అందుకే ప్రేక్షకులను ఆకట్టుకొనే ప్రచార ప్రణాళిక ముఖ్యం.
టార్గెట్‌ ఆడియెన్స్ ఎవరనేది నిర్ధారించుకోవాలి.
ప్రేక్షకులకు చేరువ కావడానికి ఏ తరహా పబ్లిసిటీ ఇవ్వాలో ప్లాన్ చేసుకోవాలి.
సినిమా కంటెంట్‌లోని ఆసక్తికర అంశాలతో బులెటిన్లు విడుదల చేస్తుండాలి.
సినిమాల విషయంలో ఆదరణ ఉండే పత్రికలు, చానళ్ల ద్వారా ప్రచారం చేస్తుండాలి.
మిగతా మీడియాలలో తక్కువ ఖర్చుతో ఎక్కువ ప్రచారం ఎలా ఇవ్వాలో అన్వేషించాలి.
ప్రేక్షకులను ఆకర్షించే తీరులో టీజర్‌, ట్రైలర్‌ను రూపొందించాలి.
సోషల్‌ నెట్‌వర్కింగ్‌ ద్వారా వీలైనంత మందికి అనుసంధానం కావాలి.

- ఆంధ్రజ్యోతి డైలీ, 9 ఏప్రిల్ 2017

Monday, February 20, 2017

Short Story: Bathikipo

బతికిపో

భళ్లుమంటా తలుపులు తెర్సుకునేతలికి ఆమైనే ఉలిక్కిపడతా చూశాడు కుమార్సామి. ఎదురుంగా అపర ఈరబద్రుళ్లా కొడవలి పట్టుకు కనిపిచ్చాడు ఓబులు. ఆ ముసలోడి కళ్లు నిప్పుకణికల మాదిరి ఎర్రెర్రగా మండిపోతన్నాయి. వడ్డీ లెక్కలు రాసుకుంటన్న కుమార్సామి కదలక మెదలక కొయ్యమాదిరి అట్టాగే కూకుండిపొయ్యాడు.
“రేయ్. పీనుగుల్ని పీక్కతినే లమ్డీకొడకా. ఇయ్యాళ నా సేతుల్లో నీకు మూడిందిరో” అంటా ఒక్క దూకు దూకాడు, ఇంకో ఏడుపోతే ఎనభై నిండే ఓబులు. ముసలోడే ఐనా ఇంకా బలంతగ్గని చేతిలో టెంకాయల్ని కసక్కన తెగనరికే కొడవలి మాత్రం అప్పుడే సానబెట్టినట్టు తళతళమంటా మెరుత్తా ఉంది. తల విదుల్చుకుంటా తెలివి తెచ్చుకున్నాడు కుమార్సామి.
“ఏయ్ ముసలోడా ఏం.. ఏం.. జేత్తన్నావ్? సేతిలో ఆ.. కొ..డ..వ..లి ఏంది?” అన్నాడు భయంతోటి గడగడా వొణుకుతా. ‘ఓబులుకీ, నాకూ మజ్జ ఏదైనా అడ్డం ఉంటే బావుణ్ణు’ అనుకున్నాడు. కానీ ఆ గెదిలో చిట్టీలెక్కల పుస్తకాలు, ఆ పుస్తకాలు పెట్టి రాస్కునే డెస్కు తప్పితే ఇంకేం లేవు.
“కనిపియ్యడం లేదురా కొజ్జా నాయాలా. నీ నెత్తురు కళ్లజూడందే వొదలన్రా. ఇయ్యాళ్టితో ఈడ జనానికి నీ పీడ వొదిలిపోద్ది. చావరా జనం నెత్తురు తాగే రాచ్చసుడా” అని కొడవలితో ఒక్కేటు యెయ్యబోయాడు ఓబులు.
చప్పున ఓబులు కాళ్లని ఎవరో గట్టిగా పట్టుకున్నారు. అరచ్చణం ఆలిస్యమైనా కుమార్సామి తలకాయ టెంకాయలా తెగిపడేదే. చూశాడు. దీనంగా చూత్తా కుమార్సామి పెళ్లాం రామలచ్చిమి.
‘నా మొగుణ్ణి చంపి నాకూ, నా బిడ్డలకీ అన్నేయం సెయ్యమాకు’ అంటున్నాయి నీళ్లతో మెరుత్తున్న ఆమె కళ్లు.
“ఏమ్మా. నీ మొగుడు ఊళ్లో ఎంతమెంది ఆడాళ్ల ఉసురు పోసుకుంటన్నాడో తెల్వదా. సోద్దెం చూత్తా ఊరుకుంటివే. నాకు తలకొరివి పెట్టాల్సిన మా పెద్దోడు సాంబుగాణ్ణి పొట్టన బెట్టుకుంది ఈ నీచపు ముండాకొడుకే. ఈ నాయాల్ని నరుకుదామనొత్తే అడ్డం పడ్తన్నావ్. నీ మొగుడి పేణం నీకెట్టానో, ఊళ్లో ఆడాళ్లకి ఆళ్ల మొగుళ్ల పేణాలూ అంతేగా. ఇయ్యాళ నా కొడుకు సావుతో అన్నేయమైపోయిన ఆడి పెళ్లాం పిల్లల గతేంది. దానికి జవాబు సెప్పు తల్లీ. అప్పుడు వొదుల్తాను ఈ పుండాకోరునాయాల్ని” – పళ్లు పటపటా కొరికాడు ఓబులు.
మొగుడి సంగతి తెల్సిందే గాబట్టి ఏం చెప్పాల్నో తెలీక ఓబులు వొంక అట్టాగే దీనంగా చూసిందామె.
“ఏం.. ఏంది బెదిరిత్తన్నావ్. నిజ్జంగా సంపుతావేందీ.. అంత తేలిగ్గా ఉందా, సంపడమంటే. నేనేం జేశాను. బాకీ డబ్బులు టయ్యానికి ఇయ్యకపోడం ఆళ్ల తప్పు. సామ్మూర్తి.. అదే నీ కొడుకూ.. అంతేగా. నోటులో రాసుకున్నట్టు బాకీ కట్టాల్నా, లేదా.. అదేగా నేనడిగిందీ.. నేనేమన్నా సావమన్నానా ఏందీ. తీసుకున్న బాకీ డబ్బులు కట్టడం సేతకాక పిరికోడులా ఉరేస్కుంటే దానికి నాదా బాద్దెత?” – కుమార్సామి, దైర్నం తెచ్చుకుంటా.
“రేయ్.. ఏం కూశావ్‌రా. సాంబుగాడు సచ్చింది బాకీ కట్టలేననే బాత్తో కాదురా. ఈదిలో నువ్‌జేసిన అల్లరికీ, నువ్వన్న ఛండాలపు మాటలకీ రా. పరువుగా, గుట్టుగా ఇంతకాలం సంసారం జేసుకుంటా వొత్తున్న నా కొడుకు అందర్లోనూ అవమానం జెయ్యడాన్ని తట్టుకోలేక మనసులో కుంగిపొయ్యి ఉరేసుకున్నాడ్రా. మాటల్తోటే మనుషుల్ని పీక్కతినే పచ్చి రాచ్చసుడివిరా నువ్వు. నిన్నొక్కణ్ణి యేసేత్తే నేతగాళ్లంతా మనశ్శాంతిగా బతుకుతార్రా” – కొడవలి పైకెత్తాడు ఓబులు.
దాంతోటి కుమార్సామి పైపేణాలు పైనే పొయ్యాయి. వొళ్లంతా సెమట్లు పట్టేశాయి. గుండెకాడ నెప్పి మొదలయ్యింది. ‘చివరికి ఈ ముసలోడి సేతిలో సావు రాసిపెట్టుందా?’ అనుకోంగాల్నే, నాలికి పొడిబారింది. మామూలుగా ఐతే తిరగబడేవోడే. యాభయ్యేళ్ల తనముందు ఎనభయ్యేళ్ల ముసలోడు ఓ లెక్కా. కానీ తను ఉత్త సేతుల్తో ఉన్నాడాయె. పైగా కూకొని ఉన్నాడు. ఓబులు సేతిలో జూత్తే అప్పుడే సానబెట్టిన కొడవలుంది. పైగా నించోనున్నాడు. తను లేచేపాటికి ఒక్కేటుగానీ యేశాడా.. తన తలకాయ పుచ్చకాయలా తెగిపడుద్ది. భయంతో గొంతు పిడచకట్టుకుపొయ్యింది కుమార్సామికి.
*    *    *
ఆ పేట మొత్తమ్మీద కుమార్సామే పెద్ద వొడ్డీ యాపారి. ఓ పక్క చిట్టీపాటలు, ఇంకోపక్క వొడ్డీ యాపారంతో శానా తక్కువ రోజుల్లోనే కోట్లు సంపాదిచ్చాడు. బంగాళాపెంకుల ఇంటిని పడేసి రెండంతస్తుల మేడ బ్రెమ్మాండంగా కట్టాడు. మెట్ట, మాగాణి కలిపి యాభై ఎకరాల పైనే ఉంటుందని పేటలో సెప్పుకుంటా ఉంటారు. ఆటిలో బాకీ కట్టలేనోళ్లు జమచేసిన పొలాలు పదెకరాల దాకా ఉంటాయి. అట్టాగే ఓ పెంకుటిల్లునీ, ఏడు సెంట్ల ఖాళీ స్తలాన్నీ కూడా బలవంతాన లాగేసుకున్నాడు కుమార్సామి. ఆటి యజమానులు ఆయబ్బి కాడ జేసిన బాకీని కట్టాల్సిన టైముకి కట్టకపోడమే దానిక్కారణం. పేటలోని నేతగాళ్లే కాదు, శానామంది షావుకార్లు (మాస్టర్ వీవర్లు) కూడా ఆయబ్బితో ఇబ్బందులు పడతన్నారు. మనసులో ఆయబ్బి మీద ఎంత కోపమున్నా, కసున్నా ఏం జెయ్యలేని పరిస్తితిలో ఉన్నారు. ఎందుకంటే అవసరానికి ఎంతంటే అంత డబ్బు అప్పిచ్చేది ఆయబ్బే కాబట్టి.
ఓబులు కొడుకు సాంబమూర్తి శానా రోజుల్నించే కుమార్సామి కాడ చిట్టీపాటలు కడ్తన్నాడు. పౌర్ణం రోజు వొచ్చిందంటే కుమార్సామి ఇల్లు పాటలు కట్టేవోళ్లతోటి కిటకిటలాడిపోద్ది. మామూలుగా పౌర్ణం రోజు నేతగాళ్లందరికీ ఊరట. అంటే సెలవురోజు. మగ్గం చప్పుడు వినిపిచ్చని రోజు. షావుకార్ల కొట్లు నేతగాళ్లతో కళకళలాడే రోజు. ఆ రోజే నేతగాళ్లంతా తాము ఏ షావుకారికి నేత్తున్నారో ఆ షావుకారు కాడికి నేసిన గుడ్డల తానులు తీసకపొయ్యి కొత్త ‘ఎంట్లు’ (పడుగు, పేక నూలు, పాగళ్లు) తెచ్చుకుంటారు. ఆటితో పాటే ఆటి తాలూకా కూలీ డబ్బులు కూడా. అంటే ఉజ్జోగం చేసేవాళ్లకి జీతాలొచ్చే రోజు ఎట్టాగో నేతగాడికి పౌర్ణం రోజు అట్టాగా. ఆ రోజంతా నేతగాళ్ల ఇళ్లల్లో పండగ సందడే. నేతగాళ్ల కాడ డబ్బులాడేది అప్పుడ్నే కాబట్టి కుమార్సామి చిట్టీ పాటలు పెట్టేది అప్పుడ్నే.
పాటలు పాడుకోడానికి వొచ్చినోళ్లతోటీ, బాకీ చెయ్యడానికి వొచ్చినోళ్లతోటీ కుమార్సామికి అయ్యాళ చెణం తీరికుండదు. ఎవరైనా పాట డబ్బులు కట్టడం ఒక్క రోజు ఆలస్యమైనా ఆయబ్బి ఊరుకోడు. ఆ తెల్లారే ఆ కట్టనాళ్లింటికాడికి పొయ్యి నానా యాగీచేసి, డబ్బులు వసూలు చేస్కుంటాడు. ఏదైనా అవసరానికి పనికొత్తాయి కదా అని నేతగాళ్లంతా కుమార్సామి కాడ చిట్టీపాటలు కడ్తుంటారు.
శానా యేళ్లనుంచీ ఆయబ్బి కాడ పాటలు కడ్తన్నాడు సామ్మూర్తి. ఎప్పుడైనా పౌర్ణం రోజు పాట డబ్బులు కట్లేకపోతే ముందుగాల్నే ఆ సంగజ్జెప్పి, గడువడిగి, ఆ లోపల కట్టేసేవోడు. అట్టాంటి నమ్మకమైన మనిషైన సామ్మూర్తి ఆమజ్జ కుమార్సామి కాడ యాభయ్యేలు అప్పుజేశాడు. పెద్ద కూతురి పెళ్లిని ఎట్టాగో ఎవరికాడా బాకీ పడకుండా జేశాడు కానీ రెండో కూతురి పెళ్లికి అప్పుజెయ్యక తప్పలేదు. అబ్బాయి ఆర్టీసీ కండట్టరుగా గవర్మెంటు ఉజ్జోగం జేత్తుంటం వల్ల, కూతురికి బవిష్యెత్తులో నేతనేసే పని తప్పుతుందనే ఆశతోటీ, వొచ్చిన మంచి సంబంధాన్ని సేతులారా వొదులుకోవడం ఎందుకనే ఉద్దేశంతో సేతిలో డబ్బులు అంతగా లేకపోయినా బాకీచేసి ఆ పెళ్లి జేశాడు.
వొందకి రెండ్రూపాయల వొడ్డీ లెక్కన ఆ అప్పు తీసుకున్నాడు సామ్మూర్తి. మూడేళ్లలో అసలు, వొడ్డీ కలిపి బాకీ మొత్తం తీరుత్తానని ఆయబ్బి చేత నోటు రాయించుకున్నాడు కుమార్సామి. అంటే మూడేళ్లలో వొడ్డీతో కలిపి ఎనభై యేలు కట్టాలన్న మాట. ఒకేళ ముందుగాల్నే కట్టేత్తే వొడ్డీ తగ్గుద్ది. అయితే నేతగాడికి అంత డబ్బు చెల్లిచ్చాలంటే అయ్యే పనేనా?
ఇంట్లో నేతనేసేది సామ్మూర్తి వొక్కడే. షుగరొచ్చి ఆయబ్బి పెళ్లాం జెయమ్మ శానా కాలం నుంచీ పైపనులు మాత్రమే జేత్తంది. కొడుకు కాలేజీలో సదూకుంటన్నాడు. ఓ పక్క కొడుకుని సదివిత్తా, ఇంకోపక్క పెళ్లాం రోగానికి డబ్బులు ఖర్చుపెడతా ఉంటే బాకీ డబ్బు చెల్లిచ్చడం ఎంత కనాకష్టమో సామ్మూర్తికి తెలవంది కాదు. మనసులో బయం రోజురోజుకీ పెరుగుతున్నా, వొంటి గురించి పట్టిచ్చుకోకుండా రేయింబవళ్లూ కష్టపడ్తా వొచ్చాడు. నిద్రలేచాక ఆరింటి కాణ్ణించీ మగ్గం గుంటలోనే సామ్మూర్తి జీవితం. మజ్జలో అన్నాలు తింటానికీ, బయటేమన్నా పన్లుంటే యెళ్లిరావడానికీ తప్పితే రేత్రి తొమ్మిది, పదింటిదాకా గుంటలోనే ఉంటన్నాడు.
“ఇట్టా అదేపనిగా నేత్తే నీ వొళ్లు పాడవుద్దయ్యా” అని దిగులు పడ్తుంటుంది జెయమ్మ.
“నాకేందే.. నాది ఉక్కొళ్లు” అని నవ్వుతా అంటాడే గానీ తనొళ్లు ఇంతకు ముందులా తన మాట వింటంలేదనే యిష్యం ఆయబ్బికి తెలుత్తానే ఉంది. నలబై ఐదేళ్లనుంచీ అదేమైనుగా మగ్గం గుంటని అంటిపెట్టుకొన్న బతుకు ఆయబ్బిది. నిన్న మొన్నటిదాకా పేట మొత్తమ్మీద స్పీడుగానే గాకుండా శానా అందంగా నేసే నేతగాడని అందరూ అనేవోళ్లు. వొయసులో ఉన్నప్పుడు ఓబులు కూడా తన కొడుకులా నేసినోడు కాదు.
కాలం గిర్రున తిరుక్కుంటా పోతంది. సామ్మూర్తి కొడుకు ఇప్పుడు బీయస్సీ మూడో యేడు సదూతున్నాడు. ఆ మజ్జలో రెండో కూతురు పురుడు కోసమని పుట్టింటికొచ్చింది. కాన్పు మామూలుగా అయిపోతందనుకుంటే ఆఖర్లో బిడ్డ అడ్డం తిరిగిందనీ, ఉమ్మ నీరు పోతన్నదనీ జెప్పి పొట్టకోసి బిడ్డను బయటకి తీసింది డాక్టరు. ఆ ఆపరేషన్‌కీ, ఇంకొన్ని ఖర్చులకీ పదేల దాకా ఐపోయాయి. కూతురు కదా తప్పదయ్యే. ఇట్టాంటియ్యే మజ్జమజ్జలో ఎయ్యో ఖర్చులు రావడం, అప్పటిదాకా దాచుకున్న డబ్బు ఖాళీ ఐపోడంతో కుమార్సామి కాడ చేసిన బాకీకి వొడ్డీ తప్పితే అసలు చెల్లిచ్చలేకపొయ్యాడు సామ్మూర్తి. కుమార్సామి సంగతి తెల్సు కాబట్టి మనసులో పీకుతానే ఉంది సామ్మూర్తికి, ఏం గొడవ జేత్తాడోనని. మూడేళ్లైపొయ్యాయి. వొడ్డీ ఇద్దామని యెళ్లిన ఆయబ్బిని నానా కూతలూ కూశాడు కుమార్సామి. వొడ్డీ తీసుకుని అసలు కూడా అప్పటికప్పుడు చెల్లిచ్చాల్సిందేనని పట్టుబట్టాడు.
“ఏంది సామీ. నా సంగతి నీకు తెల్వదా. ఎన్నేళ్లబట్టి నీకు పాటలు కడ్తన్నాను. ఎప్పుడైనా నావొల్ల తేడా వొచ్చిందా? ఇప్పుడంటే రెండో దాని పెళ్లి తర్వాతనే కదా కాత్త ఇబ్బంది పడ్తన్నా. అబ్బాయి సదూకోసమనీ, ఇంటిదాని వైజ్జం కోసమనీ ఖర్చవుతా ఉంది. వొడ్డీ అయితే ఆపకుండా ఇచ్చేత్తన్నా కదా. అబ్బాయి సదువైపోతే ఆడికి ఏదో వొక ఉజ్జోగం రాకపోదు. అప్పుడు నాకింత కష్టం ఉండదు. నీ బాకీ అణాపైసల్తో తీర్చేత్తా. మళ్లా నోటు రాయి” అని బతిమాలాడు సామ్మూర్తి. అప్పు తీసుకున్నోళ్ల బాధల్ని ఇని దయచూపితే ఆయబ్బి కుమార్సామి ఎట్టా అవుతాడు? ఆస్తులు ఎట్టా పోగేసుకుంటాడు?
“నాకీ కతలన్నీ చెప్పమాక సామ్మూర్తీ. టయ్యానికి బాకీ కట్టని పెతోడూ నీ మాదిరి కతలు చెప్పేవోడే. అయ్యన్నీ ఇనుకుంటే నేను యాపారం జేసినట్టే. నువ్వేం తిప్పలు పడ్తావో, ఏ ఇంటికి కన్నం యేత్తావో నాకు తెల్వదు. పది రోజులు టైమిత్తన్నా. నా బాకీ కడితే సరే. లేదంటే బజారుకీడుత్తా” అని కచ్చితంగా చెప్పేశాడు.
ఇదంతా ఓబులికి తెల్సినా కొడుక్కి ఏం సాయం చెయ్యలేని ఇదిలో ఉన్నాడు. కొద్ది రోజులు పెద్దకొడుకు కాడా, కొద్ది రోజులు చిన్నకొడుకు కాడా రోజులు నెట్టకొత్తున్నాడు. పైపనుల్లో సాయం తప్పితే ఆయబ్బి పోగేసుకున్నదేం లేదు.
కుమార్సామి ఎంత గట్టిగా జెప్పినా, ఆయబ్బి యెట్టాంటోడో ఎరిగినా మంచోడిగా, పరువు  మర్యాదలు ఉన్నోడిగా తనకున్న పేరువల్ల కొంత దయ సూపుతాడేమోనని ఆశపడ్డాడు సామ్మూర్తి. పైగా ఎన్నో ఏళ్లబట్టి తను ఆయబ్బి కాడ పాటలు ఆగకుండా కడతా వొత్తున్నాడాయె.
పది రోజులెళ్లిపొయ్యాయి. కుమార్సామి ఇంటిమీదికి వొత్తాడేమోనని మనసులో బితుకుబితుకుమంటన్నా పైకి నిబ్బరంగా ఉంటానికి పెయత్నిత్తున్నాడు సామ్మూర్తి.
ఆ రోజు మజ్జాన్నం మొగుడూ పెళ్లాలు అన్నాల కాడ కూకోబోతన్నారు.
“ఏవయ్యా సామ్మూర్తీ” అన్న కేక, ఇంటి బయట్నించి. అది మామూలు కేక కాదు. అది మామూలు గొంతూ కాదు. బీరకాయ కూరతో అన్నం కలుపుకొని, ముద్ద జేత్తన్నాడు సామ్మూర్తి. ఇంకా ఒక్క ముద్ద కూడా పెట్టుకోలేదు నోట్లో.
Bathiki ....Po (600x435)
“సరిగ్గా టయ్యానికి వొచ్చేశాడే దొంగనాయాలూ” అని, “నేను మాట్టాడొత్తా. నువ్వు తింటుండు” పెళ్లాంతో చెప్పి కంచం కాణ్ణించి లేచాడు.
“ఈ మడిసికి యేళాపాళా ఉండదా. నువ్వు కూకో. కాసేపాగి రమ్మని సెప్పొత్తా” అంటా లేవబోయింది జెయమ్మ.
“ఏం జేత్తన్నావ్ పెద్ద మనిషీ.. లోనా” అంటా పంచాలోకి వొచ్చాడు కుమార్సామి.
“ఇప్పుడే అన్నానికి కూకుంటన్నాం సామీ. వొత్తన్నానుండు” అంటా గబగబా దొడ్లోకి పొయ్యి చేతులు కడక్కొచ్చాడు సామ్మూర్తి.
“ఎట్టా తినబుద్దేత్తందయ్యా కూడు. నాకియ్యాల్సిన బాకీ డబ్బులు ఇయ్యకుండా కూడెట్టా సయిత్తందనీ. నిద్రెట్టా పడతందీ అంటా?” గట్టిగా అరిచాడు కుమార్సామి. ఆయబ్బి కేకలు చుట్టుపక్కలాళ్లకి ఇనిపిత్తన్నాయి. ఇనిపిచ్చాలనే అట్టా అరవడం కుమార్సామికున్న గుడిసేటి గుణం. ఊహ తెలిసినాక ఎప్పుడూ ఎవరికాడా ఇట్టాంటి మాటలు పడని సామ్మూర్తికి ఇది శానా అవుమానంగా అనిపిత్తంది. కుమార్సామి మాటలు బరిసెల మాదిరిగా గుండెల్లో గుచ్చుకున్నాయి.
“సామీ ఎందుకట్టాగా నోరు పారేసుకుంటన్నావ్. నేను బాకీ డబ్బులు కట్టనని సెప్పానా. నా ఇబ్బంది సెప్పుకుని, మళ్లా నోటు రాయిమన్నా కదా. నేనెట్టాంటోణ్ణో నీకు తెల్వదా. ఎంత కాలం నించి నీకు పాటలు కడ్తన్నానో తెల్వదా. వొడ్డీ డబ్బులు ఆపకుండా కడ్తానే వొత్తున్నాగా. ఆమాత్రం ఆగలేవా?” కొంచెం గట్టిగానే మొదలుపెట్టి, చివరికొచ్చేతలికి బతిమిలాడతన్నట్టు అడిగాడు సామ్మూర్తి.
“ఏందోయ్ మాటలు రేగుతున్నాయే. నేను నీకు బాకీ పడ్డానా. నువ్వు నాకు బాకీపడ్డావా? నేను నోరు పారేసుకుంటన్నానా? కడుపుకి కూడు తింటన్నావా, గడ్డి తింటన్నావా? అంత రోషమున్నోడివి టయ్యానికి నా బాకీ డబ్బులు  కట్టెయ్యాలి గదా. ఇత్తే నేను నీ ఇంటిదాకా ఎందుకొత్తాను? నా టైమెందుకు వేస్టు జేసుకుంటాను? వొడ్డీ డబ్బులు కట్టేత్తే అయిపోద్దా. అసలు డబ్బుల సంగతేంది? మీ అయ్యిత్తాడా?” పెద్దగొంతుతో రంకెలేశాడు కుమార్సామి.
సామ్మూర్తికి నోట్టోంచి మాటలు పెగల్లేదు. ఆ యబ్బికి సిగ్గుగా ఉంది. అవమానంగా ఉంది. చుట్టుపక్కల జనాలు ఇళ్లలోంచి బయటకొచ్చి సోద్దెం సూత్తనేతలికి ఆయబ్బికి తల కొట్టేసినట్టుగా ఉంది. తలెత్తి అట్టా ఇట్టా సూడ్డానికి కూడా ఇబ్బందిగా ఉంది.
సామ్మూర్తి మౌనంచూసి మరీ రెచ్చిపొయ్యాడు కుమార్సామి. “కూతుళ్ల పెళ్లిచెయ్యగానే సంబడం కాదు. బాకీ కట్టాలన్న ఇంగిత గేనం కూడా ఉండాలి” అన్నాడు. సామ్మూర్తి వంశాన్నంతా తిట్టాడు. మజ్జమజ్జలో బూతులు కూడా. ఆడ జెయమ్మ కూడా ముద్ద నోట్లో పెట్టుకోలేకపొయ్యింది.
“ఆకర్సారి సెబ్తున్నా. వొచ్చే నెల్లోగా బాకీ మొత్తం కట్టేత్తే సరి. లేపోతే నీ ఇంటి కాయితాలు నాకాడ పెట్టుకుంటా” అని గర్జించి యెళ్లిపొయ్యాడు కుమార్సామి.
ఆయబ్బి యెళ్లిపొయ్యినా సామ్మూర్తి తలొంచుకొని కదలకుండా మెదలకుండా కొయ్యలా అట్టాగే నిల్చుండిపొయ్యాడు. తల్లో సుత్తుల్తో కొడతన్నంత బాధ. గుండెల్లో బరిసెలు గుచ్చుతున్నంత నెప్పి. జెయమ్మ వొచ్చి “ఏందయ్యా అట్టా రాయిలా నించున్నావ్” అని కుదిపి కదిపేదాకా అట్టాగే ఉన్నాడు.
పెళ్లాంవొంక జూశాడు సామ్మూర్తి. ఆయబ్బి మొహంలోని ఆలోచనలూ, కళ్లల్లోని నీళ్లూ ఆమెకి తెలిశాయి. మొగుణ్ణెప్పుడూ అట్టా సూడలేదామె.
“ఊరుకోయ్యా. ఆ సామి సంగతి తెలీందా. దా. బువ్వ తిందూగానీ” అంది బుజంమీద సెయ్యేత్తా.
‘ఆకలి సచ్చిపొయ్యిందే’ అందామనుకున్నాడు. ఆమె కూడా బువ్వ తినని సంగతి గేపకమొచ్చింది. మూగోళ్లా యెల్లి కంచంముందు కూకున్నాడు. నాలుగు మెతుకులు గెతికాడు.
ఆ రోజంతా యెట్టానో గడిచింది ఆ ఇద్దరికీ. మొగుడికి దైర్నం సెప్పాలని సూసింది జెయమ్మ. సామ్మూర్తి “ఆ.. ఊ..” అంటన్నాడే గానీ మనసెక్కడ్నో ఉంది. మగ్గాలోకెళ్లి ‘వాటు’ యేత్తన్నాడే గానీ అందులో ఉషారు లేదు. నాడి తగులుకొని పోగులు తెగుతున్నాయి.
“ఈ పూటకి లేచిరాయ్యా. మనసు బావోలేనట్టుంది” అంది జెయమ్మ. లోసొచ్చి నులకమంచం మీద పడుకున్నాడు.
పెద్దకొడుకు ఇంటిమీదికొచ్చి కుమార్సామి గొడవ జేసెళ్లాడని చిన్నకొడుకు కాడున్న ఓబులుకి తెలిసింది. వొచ్చాడు. మజ్జింటో నులకమంచం మీద కళ్లు మూసుకొని పడుకోనున్న కొడుకుని సూశాడు.
కుమార్సామి ఎన్ని మాటలన్నాడో, ఏం కూతలు కూశాడో సెప్పింది కోడలు.
“వొరే సాంబూ. ఆ కుమార్సాంగాడు ఏవేవో అంటంటాడు. ఆడి సంగతి మనకు తెలీందేముంది. నువ్వు దిగులు పెట్టుకోమాక. ఏదో ఓటి సేద్దాంలే” అని దైర్నం సెప్పాలని సూశాడు ఓబులు.
ఏదో గొణిగాడు సామ్మూర్తి. ఓబులుకి అదేందో సరిగా ఇనిపించలేదు. అయినా ఇనిపించినట్టే ఏందని అడగలేదు. ఆ రేత్రి మామూలు రేత్రిలా లేదు. ఆ సంగతి జెయమ్మకి కూడా బాగా తెలుత్తోంది. పక్కన నులకమంచం కిర్రుకిర్రుమంటా సప్పుడు సేత్తంది మాటిమాటికీ. అంటే మొగుడు నిద్రపట్టక అటూ ఇటూ పొర్లుతున్నాడన్న మాట. ఆమె మనసులో దిగులూ, భయమూ.. రెండూ ముసురుకున్నాయి. ఎందుకో గుండెలో గిలిగా ఉంది. దడగా ఉంది. ఆమెకు ఏ అర్ధరేత్రో నిద్రపట్టింది.
తెల్లారింది. రోజూ తెల్లారినట్లు లేదు ఆ తెల్లారడం. భయంకరంగా తెల్లారింది. భీతిపుట్టేలా తెల్లారింది. ఐదున్నరకి లేచింది జెయమ్మ. పక్కన మొగుడు లేడు. ఐదింటికే లేచి, తలుపు దెగ్గిరగా యేసి, చెంబు తీసుకొని రైలుకట్టకాడికి పోతాడు కాబట్టి అట్టాగే పొయ్యాడనుకుంది.
జుట్టు ముడేసుకుంటా దొడ్డి తలుపు తీసింది. ఆమైనే ఒక్కసారిగా ఒళ్ళు జలదరిచ్చిపొయ్యింది. ఎదురుగా ఏదో నల్లగా ఆకారం, గాల్లో యేళ్లాడతా ఉంది. ఇంకా యెల్తురు పూర్తిగా రాలేదు. జెయమ్మ కళ్లు నులుంకుంటా సూసి గావుకేక పెట్టింది. ఆ కేక ఉంత భయానకంగా ఉందో! యేపసెట్టుకి యేలాడ్తన్న ఆ ఆకారం సామ్మూర్తిది. కంటిగుడ్లు పైకి పొడసకొచ్చి, నాలికి బయటకొచ్చి…
*     *     *
“నిన్నిట్టా ఊరకే వొదిలేత్తే ఇంకెంతమంది పేణాలు తీత్తావో, యెంతమంది ఉసురు పొసుకుంటావో. నువ్వు పోతేగానీ ఈ పేటకి పట్టిన శనీద్రం పోదురా కుక్కా” అంటా కుమార్సామి జుట్టు పట్టుకున్నాడు ఓబులు.
గడగడా వొణికిపొయ్యాడు కుమార్సామి.
‘ఐపోయింది. ఈ ముసలాడి సేతిలో నాకు మూడింది’ అంది ఆయబ్బి మనసు.
“అయ్యా. మా ఆయన్ని ఏం సెయ్యమాకు. ఆయన సెడ్డోడు నిజిమే. ఇకనుంచీ దుర్మార్గం పనులు సెయ్యకుండా నే సూస్కుంటాగా. నన్నూ, నా పిల్లల్నీ అన్నేయం సెయ్యమాకు. నీకు దణ్ణం పెడ్తన్నా. నీ కాళ్లు మొక్కుతన్నా” అని కాళ్లు పట్టేసుకుంది కుమార్సామి పెళ్లాం.
ఆమొంక సూశాడు ఓబులు. తడిగా ఉన్న ఆయమ్మి కళ్లూ.. భయమూ, దిగులూ కలిసిన మొహమూ.. ఆయబ్బిలోని జాలిపేగుని కదిలిచ్చాయి. సప్పున ఓబులు గుండెలో దయ మొలకలెత్తింది.
“రేయ్ సామిగా. నిజ్జింగా నిన్ను నరికి పోగులుపెట్టి మన పేటకి దాపురిచ్చిన పీడని వొదిలిద్దామనే వొచ్చాన్రా. కానీ నీ పెళ్ళాం పిల్లల్ని సూసి వొదిలేత్తన్నా. ఆడదాని వొల్ల బతికిపొయ్యావ్ పోరా కొడకా. రేయ్. ఒక్కటి మాత్రం గేపకం పెట్టుకో. ఈసారి ఎవురింటి మీదకైనా వొచ్చి గోలసేసినట్టు తెల్సిందా.. అక్కడ్నే పాతేత్తా నాయాలా. ఇదుగోమ్మా.. నీక్కూడా సెబ్తున్నా. నువ్ సెప్పిన మాట నిలబెట్టుకోకపొయ్యావో.. ఇంకోసారి.. నీకిట్టా బతిమాలుకొనే అవకాశం కూడా ఇయ్యను. ఛీ.. నీదీ వొక బతుకేనట్రా” అని ఖాండ్రించి కుమార్సామి మొహాన ఉమ్మేశాడు ఓబులు.
-బుద్ధి యజ్ఞమూర్తి
NOVEMBER 13, 2014, సారంగ వెబ్ వారపత్రిక

Monday, August 22, 2016